Posted by
“മാനസ ചേച്ചീ… ഹിമശ്രീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
മാനസയുടെ ആ ദീർഘമായ ആലോചനയ്ക്കിടയിൽ, മുറിയിലെ ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കൃതികയാണ് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്.
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാനസയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ശൂന്യത വന്ന് നിറഞ്ഞു. അവർ ജനലിലൂടെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എനിക്കറിയില്ല… അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നോ, അവൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നോ എനിക്കൊരു അറിവുമില്ല.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മുറിയിലുള്ളവരുടെ മുഖത്തെ ഭയം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല. ആ വലിയ കളരിയിൽ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടവനാണ് ഞാൻ. ഇനി എന്ത് വന്നാലും നേരിടുക എന്നത് മാത്രമാണ് മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി. ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദനകളെല്ലാം കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മാനസയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
“ഇതെല്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?”
എന്റെ ആ ചോദ്യത്തിൽ വലിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. മാനസ എന്നെത്തന്നെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. ശേഷം വളരെ ഗൗരവത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞു:
“നീലാംബരിയെയും ആ ഇന്ദ്രനീലത്തെയും എന്നെന്നേക്കുമായി നശിപ്പിക്കണം! അന്ന് അവളോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട്, ഒരു സഹോദരിയോടുള്ള വാത്സല്യം കാരണം ഞങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ വലിയ കാര്യം… അത് നിങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കണം! ആ അഗ്നിവലയങ്ങൾ ഭേദിച്ച് അവൾ പുറത്തുവരുന്നതിന് മുൻപ് അവളെ ഇല്ലാതാക്കണം.”