Posted by “അയാളോട് തിരിച്ചു പോകാൻ പറയ്…. എനിക്കാരേം കാണണ്ട…”സുഭദ്ര കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു….യക്ഷമി പെട്ടെന്ന് സുഭദ്രയുടെ തണുത്ത് മരവിച്ചതുപോലെയുള്ള കൈയിൽ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു….തന്റെ കൈയിലെ സ്പർശനംപോലും എവിടേക്കോ നോക്കി കിടന്ന സുഭദ്ര അറിഞ്ഞില്ല…..
“അയാള് ഇയാളെന്ന് പറയുമ്പോ ഡോക്ടറെ പ്രായമുള്ള കിളവൻ ആയിട്ടൊന്നും കരുതല്ലേ…. ആളൊരു ചുള്ളനാ…. എന്തൊരു അഴകെന്നോ… ഗന്ധർവ്വനെപ്പോലെ… നല്ല ഉയരവും ശരീരവും….നീളൻ മുടിയും താടിയും…. നീല കണ്ണും, ഹൊ…..”
യക്ഷമി ചിരിയോടെ അഗ്നിയുടെ ശരീരഘടന അക്കമിട്ട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി……ഇടത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്ന സുഭദ്ര സാവധാനം യക്ഷമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…..
“ആമി…. എനിക്കിനി എണീക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ന്നെ ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടർമാർ വിധി എഴുതിയതല്ലേ….. അതിനുശേഷം അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും അമ്മാവന്മാരും കൂടെ എത്രയെത്ര തെറാപ്പിസ്റ്റുകളെ കണ്ടുവന്നു…എത്ര വൈദ്യന്മാരെ കൊണ്ടുവന്നു….എല്ലാരും കൈയൊഴിഞ്ഞുപോയില്ലേ…..മതിയായില്ലേ…. ഇനിയും കണ്ടോർക്ക് തൊടാനും തടവാനും ന്റെ ശരീരം ഇട്ടുകൊടുക്കണോ…..”
സുഭദ്രയുടെ ചോദ്യത്തിന് യക്ഷമിയുടെ കൈയിൽ ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു….ഒന്നര വർഷത്തിനുമുമ്പ് നടന്ന അപകടത്തിൽ തളർന്നുവീണത് സുഭദ്ര മാത്രം ആയിരുന്നില്ല…. ഒരു കുടുംബം മുഴുവനായിരുന്നു
“ആമി പൊയ്ക്കോ…..”
സുഭദ്ര പറഞ്ഞതും യക്ഷമി എഴുന്നേറ്റു…കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി… വിതുമ്പി വന്ന കരച്ചിലിനെ കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കോണിപടികൾ ഇറങ്ങി…