Posted by
അവളുടെ കരച്ചിൽ പതുക്കെ ശമിച്ചു തുടങ്ങി. എന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ അവൾ പതുക്കെ ശാന്തയായി. എങ്കിലും അവളുടെ ആ ശരീരത്തിന്റെ സ്പർശനം നൽകിയ സുഖം എന്റെ മനസ്സിനെ അപ്പോഴും മഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുളപ്പടവിലെ ആ സായാഹ്നത്തിൽ, അച്ചുവിനെയും കൊച്ചിയെയും മറന്ന് ഞാൻ വേണിയുടെ ആ സങ്കടക്കടലിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിറയൽ നിന്നപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു.
കുളപ്പടവിലെ ആ സങ്കടക്കടൽ പതുക്കെ ശാന്തമായി. വേണി തന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ച്, എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും പതുക്കെ അടർന്നുമാറി. അവളുടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയൊരു തെളിച്ചം തിരിച്ചുവന്നിരുന്നു. വിറയൽ മാറിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
“സോറി ഹരിയേട്ടാ… വന്ന് കയറിയ ഉടനെ എന്റെ ഈ പഴയ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഏട്ടനെ ഞാൻ ബോർ ആക്കിയല്ലേ?”
അവൾ മുടിയിഴകൾ ചെവിക്കു പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ ആ ചുവന്നുതുടുത്ത മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഏയ്… ബോർ ആക്കിയതല്ല, എനിക്ക് നല്ല വിഷമം തോന്നി. ഇത്രയൊക്കെ നീ അനുഭവിച്ചു എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. പക്ഷെ നീയിപ്പോൾ അതിൽ നിന്നൊക്കെ പുറത്തുവന്നല്ലോ, അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം.”
അവൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.