Posted by
“ഇതിന് എന്തു വില വരും ടോണി?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഇത് നിർമ്മിക്കാൻ എനിക്ക് നല്ലൊരു തുക ചിലവായതാണ് ഹരി. പക്ഷേ നീയിത് വില കൊടുത്ത് വാങ്ങണ്ട, വെറുതെ എടുത്തോ. എനിക്കിത് ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്റെ പഴയ കാര്യങ്ങളാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്. അത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്നോട്ടെ,”
അവൻ നിർബന്ധപൂർവ്വം ആ പെട്ടി എനിക്ക് നൽകി.
വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ടോണിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഞാൻ ആ പെട്ടി വാങ്ങി. എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാനത് കയ്യിൽ കരുതി. അവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് മാളിന്റെ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ആ ക്യാമറകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു.
മാളിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മനസ്സാകെ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. ടോണി തന്ന ആ ചെറിയ മരപ്പെട്ടി ഞാൻ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ നിന്നും എടുത്ത് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിലെത്തി വാതിലടച്ച് ആ പെട്ടി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അതിനുള്ളിലെ ആ കുഞ്ഞൻ ക്യാമറകൾ ഓരോന്നായി കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി.
ഇത്രയും ചെറിയൊരു ഉപകരണം വഴി ഒരാളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുചെല്ലാൻ കഴിയുമെന്നത് എന്നെ അല്പം ഭയപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും, എന്തോ ഒരു ഉൾപ്രേരണയാൽ ഞാൻ അവ ഭദ്രമായി അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ എടുത്തു വെച്ചു.
കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണപ്പോൾ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി. ഇന്നലത്തെ ആ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ സംഭവവും, ടോണി പറഞ്ഞ അവന്റെ ഭാര്യയുടെ വഞ്ചനയുടെ കഥയും ഒക്കെ മനസ്സിൽ ഒരു ചുഴി പോലെ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.