Posted by
“അയ്യോ…,” ഞാൻ അതുകേട്ട് വിരണ്ടു പോയി. “എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ്…, അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള് സ്കൂളിൽ—”
“ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിചാരിച്ചൊന്നും ഡാലിയ പേടിക്കേണ്ട.” അണ്ണൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “റൂബിക്ക് ആ കുഞ്ഞുങ്ങള് അവിടെ പഠിക്കുന്ന കാര്യമറിയാം. അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ 6 മാസ്റ്റർസ് എപ്പോഴും അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി ഉണ്ടാവും.”
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനമായത്.
“പിന്നേ, നീ ഒരിക്കലും ഒറ്റക്കല്ല ഡാലിയ. നി പോലുമറിയാതെ നിന്റെ പുറകിലും എപ്പോഴും 3 മാസ്റ്റർസ് നിന്റെ രക്ഷകരായി പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നീയും പേടിക്കേണ്ട. അതുപോലെ നിന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ രക്ഷയ്ക്കും മാസ്റ്റേഴ്സുണ്ട്. പക്ഷേ എന്നാലും നിങ്ങളൊക്കെ സൂക്ഷിക്കണം.”
ഞാൻ അന്തംവിട്ട് അണ്ണനെ നോക്കി. “പക്ഷേ ഞാൻ ആരെയും കണ്ടില്ലല്ലോ…!!”
“അവരെ പെട്ടന്നൊന്നും കാണാന് കഴിയില്ല. പക്ഷേ നിനക്ക് ആപത്ത് വന്നാൽ അവർ നിന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവും.”
ഞാൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ തലയാട്ടി.
“അണ്ണാ, ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ.?”
“മ്മ് ചോദിക്ക്.”
“ഡെയ്സി…… ഡെയ്സി അങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ട കാര്യം വിശ്വസിക്കാൻ ചേട്ടന് താൽപര്യമില്ലെന്നും.. അതിനെ ചേട്ടൻ അംഗീകരിക്കില്ലെന്നും പറഞ്ഞില്ലേ..? എന്തുകൊണ്ടാണ് ചേട്ടൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്…?”
അപ്പോ അണ്ണൻ നെടുവീർപ്പോടെ ഒന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. “അവരുടെ ആ ക്രൂരനായ കൊലപാതകം കാരണമുണ്ടായ വേദന അവന് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലുമപ്പുറമാണ് ഡാലിയ. അതുകൊണ്ട് ആ വേദനയെ കുറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ഡെയ്സി പ്രസവ സമയത്ത് സാധാരണ രക്തസ്രവം മൂലം മരിച്ചതെന്ന് അവന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളോട് പോലും അങ്ങനെതന്നെയല്ലെ അവന് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ ഡെയ്സിയുടേയും കുഞ്ഞിന്റേയും ശവശരീരങ്ങൾ നാട്ടില് കൊണ്ടുവന്ന ഒരു മണിക്കൂറില് തന്നെ അടക്കം ചെയ്യാനുള്ള കാരണം എന്നെങ്കിലും നീയോ നിന്റെ അമ്മയോ അച്ഛനോ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ..?”