കണ്ണിലുദിച്ച കിനാവുകൾ [സ്പൾബർ]

“എനിക്കും… കുളിരുന്നു… “..

ചിലമ്പിച്ച സ്വരത്തിൽ അമ്പിളി പറഞ്ഞു…

“എന്നാ ഞാൻ വരാം…”..

“വേ… വേണ്ട…”..

“അതെന്താ…?”..

 “ഒന്നൂല്ല…”..

“ഇനി ഞാൻ ഫോൺ വിളിക്കുന്നതിനോ, മെസേജയക്കുന്നതിനോ, കാണാൻ വരുന്നതിനോ അമ്പിളിക്കെന്തേലും പ്രശ്നമുണ്ടോ… ?..എന്നെ പേടിയുണ്ടോ… ?”..

“ഉം… ?”..

“എന്തിന്… ?”..

“എനിക്കാണുങ്ങളെ പേടിയാ…”..

അത് പറഞ്ഞതും ഒപ്പം ഒരു കുണുങ്ങിച്ചിരിയും സുധീർ കേട്ടു..

“ഇനിയെന്ത് മൈരാടീ നിനക്ക് പേടി..?.

ഒരാണിനോടല്ലേ നീയീ സംസാരിക്കുന്നത്…”..

അവന്റെ സംസാരം കേട്ട് കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഒന്നും കേട്ടില്ല..പിന്നെ കേട്ടത് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയാണ്..

“ എന്നാലും എനിക്ക് നിന്നെ പേടിയാടാ കൊരങ്ങാ…”..

വീണ്ടും അമർത്തിയ ചിരി..

“എന്റെ കയ്യിലൊന്ന് കിട്ടട്ടെ… നിന്റെ ചിരി ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം…”…

“എങ്ങനെ… ?”..

വീണ്ടും കുണുങ്ങിച്ചിരി..

“ആണുങ്ങൾ തൊട്ടാ നിനക്ക് പേടിയാ,അല്ലേടീ… എവിടെ തൊട്ടാലാടീ നിനക്ക് പേടി… ?”..

“ അത്… എനിക്ക്… പിന്നെ…”..

അമ്പിളി കിടന്ന് പുളയുകയാണ്.. ജീവിതത്തിലനുഭവിക്കാത്ത അനുഭൂതിയിലൂടെയാണവൾ കടന്ന് പോകുന്നത്..

“..പറയെടീ…”..

“ഹൂ… ശ്… ശ്… ശ്…വേണ്ട…”..

സീൽകാരത്തോടെയുള്ള മുരൾച്ച..

“എന്നാ ഞാൻ പറയട്ടെ… ?”..

“വേ… വേണ്ട…”..

“അതെന്താ… ?”..

“എനിക്ക്… പേടിയാ… “..