കണ്ണിലുദിച്ച കിനാവുകൾ [സ്പൾബർ]

 അന്ന് രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ സുധീർ വിളിക്കുകയോ, മെസേജയക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.. അവൻ വിളിക്കുകയാണെങ്കിൽ പറയാനുള്ളത് മനസ്സിൽ കരുതിയാണ് അമ്പിളി ഇരിക്കുന്നത്.. ഉറക്കം വന്ന് കൺപോളകൾ അടയുന്നത് വരെ അമ്പിളി അവന്റെ വിളിക്കായി കാത്ത് കിടന്നു..അവൻ വിളിച്ചില്ല.. മൊബൈൽ കയ്യിൽ തന്നെ പിടിച്ച് അമ്പിളി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.. പക്ഷേ, അൽപ നേരത്തിനകം അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു.. പിന്നെ അമ്പിളിക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല.. അവൾ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.. ഉറക്കം വരാതെ ഇടക്ക് മൊബൈലെടുത്ത് നോക്കി.

 അവൻ വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും,അവനെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാതിരിക്കാനും, അവന്റെ ശബ്ദമൊന്ന് കേൾക്കാതിരിക്കാനും തനിക്കിനി ആവില്ലെന്ന് അമ്പിളി മനസിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും നേരം ഒരു മണിയോടടുത്തിരുന്നു..

ഈ നേരത്ത് അവൻ ഉറങ്ങുകയായിരിക്കും എന്നറിയാം..എന്നാലും വിളിക്കാതിരിക്കാൻ ഇനി വയ്യ..അമ്പിളിയുടെ പ്രതീക്ഷക്ക് വിപരീതമായി ഒറ്റ ബെല്ലിന് സുധീർ ഫോണെടുത്തത് അവളെ ഞെട്ടിച്ചു.. ഈ നേരമായിട്ടും അവനുറങ്ങിയില്ലേ..

 “ഹലോ… എന്താ അമ്പിളീ… ? “..

സൗമ്യതയോടെയുള്ള ആ ചോദ്യത്തിൽ തന്നെ അമ്പിളിയൊന്നുലഞ്ഞു.. പറയാൻ വന്നത് മറന്നു..

“ഹലോ… എന്താ ഈ നേരത്ത് വിളിച്ചത്… ?”..

വീണ്ടും സുധീർ ചോദിച്ചു..

“ അത്….എനിക്കൊരു… കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു…”..

“ പറ…”..

സുധീറിന്റെ ആ തണുപ്പൻ പ്രതികരണം അമ്പിളിക്ക് നിരാശയുണ്ടാക്കി.. താനങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാൽ അവൻ ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുമെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്..