“അത്….”
അവളില് ജാള്യതയും നാണവും ഒരുമിച്ച് കടന്നുവന്നു.
“അത് അന്നത്തെ…ക്രിസ്റ്റീടെ കൂടെ…അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാന് പപ്പയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, സ്കൂളില് ഞാന് പോകില്ല…അവനെ കാണാന് സാധ്യത ഉള്ളത് കൊണ്ട്…അങ്ങനെയൊക്കെ അവന്റെ കൂടെ ടൈം സ്പെന്ഡ് ചെയ്തിട്ട് പിന്നേം അവനെ ഫേസ് ചെയ്യാന് എനിക്ക് പറ്റില്ല…”
“എന്നിട്ട് ഇപ്പോള് വന്നതോ?”
ഡാനി ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പ വന്നാലും അവനെ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വന്നിരുന്നേലോ?”
അവന് പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“അത് നിന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറിന് ഫോണ് ചെയ്തിട്ടാ ഞാന് വന്നെ…ക്രിസ്റ്റീടെ നേച്ചര് വെച്ച് അവന് ക്ലാസ് ഒക്കെ സ്കിപ്പ് ചെയ്യുന്ന കൂട്ടത്തില് അല്ലെ? അവന് ഇന്ന് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ച് ഇല്ല എന്ന് കണ്ഫേം ചെയ്തിട്ടാ ഞാന് വന്നെ…”
വലിയ താല്പ്പര്യം കാണിക്കാത്ത ടോണില് അവള് പറഞ്ഞു.
“ആ, അവന് പത്ത് പന്ത്രണ്ട് ദിവസമായി ആബ്സെന്റ്റാ…”
“ഓഹോ, അത് കൊള്ളാല്ലോ…”
അവള് അലക്ഷ്യമായിമായിപ്പറഞ്ഞു.
“എന്നാ മമ്മി പൊക്കോ, ഞാന് പോട്ടെ…”
അവന് പറഞ്ഞു.
“ആ…”
സെലിനും പിന്തിരിഞ്ഞു.
സെലിന് പിന്നെ പോയത് ക്രിസ്റ്റിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ആണ്. അവനെ അവിടെ കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള സാധ്യത വളരെക്കുറവാണ് എന്നവന് അറിഞ്ഞിരുന്നു. റോഡ് വളരെ മോശമായിട്ട് കൂടി വേഗതയില്ത്തന്നെ അവള് സ്കൂട്ടര് പായിച്ചു.
പത്ത് മിനിറ്റിനു ശേഷം സ്കൂട്ടര് ക്രിസ്റ്റിയുടെ വീടിനു മുമ്പില് എത്തി.