ഹോട്ടലിലെ ആഡംബരപൂർണ്ണമായ അന്തരീക്ഷം ഞങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. വൈൻ ഗ്ലാസുകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള സംസാരത്തിൽ പതുക്കെ ആ പഴയ നാണം മാറിത്തുടങ്ങി. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ നേരെ പോയത് നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറിയുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ ബീച്ചിലേക്കായിരുന്നു.
സൂര്യാസ്തമയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് പടരുന്ന നേരം. കടൽത്തീരത്ത് ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. “അമ്മേ, വാ… നമുക്ക് കടലിൽ ഇറങ്ങാം,” ഞാൻ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
”അയ്യോ മോനേ, ഈ സാരി ഉടുത്ത് ഞാൻ എങ്ങനെയാ?” അമ്മ മടിച്ചു നിന്നു. പക്ഷേ എന്റെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അമ്മയ്ക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. സാരി അല്പം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് അമ്മ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് വന്ന ഒരു വലിയ തിരമാല അമ്മയുടെ ബാലൻസ് തെറ്റിച്ചു. “അർജുൻ!” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. ഞാൻ അമ്മയെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. നനഞ്ഞ സാരി അമ്മയുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിന്നു. പക്വതയാർന്ന ആ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും ആ നനഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലൂടെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
”അമ്മേ, വീഴണ്ട… ഞാൻ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്,” ഞാൻ അമ്മയുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. എന്റെ ശ്വാസം അമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അമ്മ ഒന്ന് വിറച്ചു. നനഞ്ഞൊട്ടിയ സാരിയിൽ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെ കാണാൻ അതീവ വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അവിടെ വെള്ളത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. തിരമാലകൾ ഓരോന്ന് വരുമ്പോഴും അമ്മ എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു.