Posted by
അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് വിനുവിനോടുള്ള സഹതാപം, മറുവശത്ത് അർജുൻ ഇത്രത്തോളം സംസാരിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആ വന്യമായ സുഖം.
“നീ… നീ ഒരു രാക്ഷസനാടാ അർജു.. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ആഹ്.. എന്റെ ഉള്ളിൽ… വിനുവിന്… വിനുവിന് എന്നെ ഇതുപോലെ ഒന്നു ചെയ്യാൻ പോലും കഴിയില്ല…” അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച് തന്റെ ഇടുപ്പ് അവന് നേരെ വീണ്ടും ഉയർത്തിക്കൊടുത്തു.
“നീ എന്റെ പെണ്ണാണ് അമ്മു.. എനിക്ക് വേണ്ടി ജനിച്ചവൾ! വിനു വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരൻ. നിന്റെ ഈ ശരീരം അനുഭവിക്കാൻ ജനിച്ചവൻ ഞാനാണ്. നീ വെറുമൊരു നായർ പെണ്ണല്ല, നീ എന്റെ മാത്രം പെണ്ണാണ് അമ്മു..”
അർജുൻ ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ വീണ്ടും ആഞ്ഞു പണിയാൻ തുടങ്ങി. വിനുവിന്റെ പേര് ഓരോ തവണയും പരിഹാസത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോഴും അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും മദജലം ഉറവയായി പൊട്ടിയൊഴുകി.
“ആഹ്ഹ്… അർജു… വിനുവിനെ… എന്റെ വിനുവിനെ നോക്കി തന്നെ നീ എന്നെ ചെയ്യടാ… എനിക്ക് വരുന്നു… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!” അവൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
വാതിലിന് പുറത്ത് വിനുവിന്റെ ബോധം ഏതാണ്ട് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ വായിൽ നിന്നും ഇത്രയും വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും, അവളുടെ ആ നിലവിളികൾ അവനെ ഉന്മാദത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തെത്തിച്ചു.
ഓരോ പ്രഹരവും അമൃതയുടെ ബോധം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു.
“അർജു… എന്റെ പൊന്നൂ… ആഞ്ഞു പണിയടാ… അവന്റെ പെണ്ണിനെ നീ സ്വന്തമാക്കടാ! നിന്റെ ഈ പെണ്ണ് അവന്റെയല്ല, നിന്റേത് മാത്രമാണ്! അവന്റെ മുന്നിൽ ഇട്ട് തന്നെ നീ എന്നെ ഭോഗിച്ചോഡാ…!!!” അമൃത കാമഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അലറി വിളിച്ചു.