Posted by
അമൃത വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പൂക്കൾ വാങ്ങി. അവൾ അവഗണിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച ആ ആൺകരുത്ത് ഇപ്പോൾ അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഉരുകിപ്പോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
“യാത്രയൊക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു”
എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവൻ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ‘അമ്മൂസേ’ എന്ന ആ വിളി മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു വാത്സല്യമായി തോന്നിയെങ്കിലും, അവൾക്ക് മാത്രം അതൊരു വന്യമായ സ്പർശനമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
“കുഴപ്പമില്ല അർജുൻ…” അമൃത പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് ഒരു മറയായി തോന്നി.
“ഇനി നേരെ തൃശൂർക്ക് അല്ലേ? ലഗേജ് ഒക്കെ കാറിൽ കയറ്റാം.” അർജുൻ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങി വിനുവിനെയും അമ്മാവനെയും സഹായിച്ചു. വലിയ പെട്ടികൾ അനായാസം ഉയർത്തി കാറിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകളിലെ തടിച്ച പേശികൾ വിറയ്ക്കുന്നത് അമൃത നോക്കി നിന്നു പോയി. അവൾ അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് തന്നെ ചെന്നു നിന്നു.
ലഗേജ് ഒക്കെ കയറ്റി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ അമൃതയുടെ അടുത്തു വന്നു.
“തൃശൂർക്ക് നല്ല ദൂരമുണ്ട്. നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്, പോയി നന്നായി വിശ്രമിക്ക്. നാളെ ഞാൻ വിളിക്കാം.” അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും ലഗേജിന്റെ തിരക്കിലായ ആ നിമിഷം അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമായിരുന്നു എന്നവൾ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു.