Posted by
വാതിൽക്കൽ തന്നെ അർജുൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത്ര അടുത്ത്. അമൃത പെട്ടെന്ന് തല താഴ്ത്തി. ആ നിൽപിൽ ഒരുതരം നാണവും അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു ഭയവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു. അല്പം മുൻപ് ഹാളിൽ വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ—തന്റെ വികാരങ്ങൾ അണപൊട്ടി ഒഴുകിയതും അർജുന്റെ ആ വന്യമായ സ്പർശനവും—അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി.
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പും, താഴേക്ക് താഴ്ന്ന മിഴികളും അവളിലെ കീഴടങ്ങലിന്റെ ആഴം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമൃത പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ
“എന്തിനാ നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” എന്ന ചോദ്യവും, ഒപ്പം അവനെ വീണ്ടും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു തപനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അമൃതയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ ദുപ്പട്ടയിൽ മുറുകി. പുറത്ത് തന്റെ ഭർത്താവ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ അർജുന്റെ സാന്നിധ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന കാന്തികവലയത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
അർജുൻ പതുക്കെ ഒരു ചുവട് കൂടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. അവന്റെ നിഴൽ അവളിൽ പതിഞ്ഞു. അമൃത പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു,
“അർജു… വിനു പുറത്തുണ്ട്… അവൻ…”
വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവൻ അവളെ അനുവദിച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു മുഖം അല്പം ഉയർത്തി. ആ കണ്ണുകളിലെ കാമം ഇരട്ടിച്ചു വരികയായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.