“അമ്മൂ… അർജുൻ വരാമെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞിരുന്നത്. അവൻ അവിടെ കാണും,” ട്രോളി തള്ളിക്കൊണ്ട് വിനു പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞിനെ വിനു ആണ് എടുത്തിരുന്നത്.
പുറത്ത് ആളുകൾക്കിടയിൽ പക്ഷെ അമൃതയുടെ അമ്മയും അമ്മാവനും ആവേശത്തോടെ കൈവീശി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനു അതൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അവർ വരുന്ന കാര്യം അവനറിയില്ലായിരുന്നു. അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അമൃതയ്ക്ക് ഒരു നിമിഷം ആശ്വാസം തോന്നി. താൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ സുരക്ഷിതത്വം അവിടെയുണ്ടെന്ന് അവൾ കരുതി.
“അമ്മൂ… മോളെ…” അമ്മ ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അമ്മാവൻ വിനുവിനെ ഹസ്തദാനം നൽകി വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ആ തിരക്കിനിടയിലും അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അർജുൻ.
കുറച്ചു മാറി ഒരു തൂണിൽ ചാരി അർജുൻ നില്കുന്നത് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവൾ കണ്ടു. നീല നിറത്തിലുള്ള ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ തെറുത്തുവെച്ച്, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ഉടലുമായി അവൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു. അവൻ വില്ലനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറിയ ഒരധികാരിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വിനുവിന് ഒരു ഹസ്തദാനം നൽകി കെട്ടിപിടിച്ചു.
“എത്ര നാളയെടാ കണ്ടിട്ട്” അവൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇത് പറയുമ്പോളും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അമൃതയിലായിരുന്നു. അവൻ കയ്യിൽ ഇരുന്ന റോസ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“സ്വാഗതം അമ്മൂസേ… കൊച്ചിയിലെ ഈ ചൂടിലേക്ക്,” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ വിളിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഉടമസ്ഥാവകാശമുണ്ടായിരുന്നു.