Posted by ആ നനഞ്ഞ മുടിയും നെറ്റിയിലെ കുറിയും… ആ കാഴ്ച ഇപ്പോഴും എന്റെ കണ്മുന്നിലുണ്ട്. അവിടെ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലെങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെയിരുന്ന് അമ്മയെ എപ്പോഴും ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കും,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ പ്രശംസ കേട്ട് സന്ധ്യയുടെ കവിളുകൾ അറിയാതെ ചുവന്നുതുടുത്തു. അവൻ തന്നെ ഒരു മാതൃരൂപമായല്ല, മറിച്ച് ഒരു സൗന്ദര്യധാമമായാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
നാലാം ദിവസം രാത്രി വൈകിയാണ് അവൻ വിളിച്ചത്. ബാലചന്ദ്രൻ തൊട്ടടുത്ത് കിടന്ന് ഉറക്കെ കൂർക്കം വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ… ആ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ ഇങ്ങോട്ട് ഇത്ര വ്യക്തമായി കേൾക്കാമല്ലോ. അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ അവിടെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നു?” അർജുൻ ചോദിച്ചു. “എന്ത് ചെയ്യാനാടാ…
അതൊക്കെ ശീലമായിപ്പോയി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നുണ്ട്,” സന്ധ്യ ആദ്യമായി തന്റെ അസ്വസ്ഥത തുറന്നുപറഞ്ഞു. “അമ്മ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ സഹിച്ച് അവിടെ കിടക്കുന്നത്? സ്വന്തം ആരോഗ്യം കൂടി നോക്കണ്ടേ? അച്ഛന്റെ ഈ പോക്ക് അമ്മയെ വല്ലാതെ തളർത്തും,” അർജുൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അഞ്ചാം ദിവസം അവൻ ഒരു പുതിയ നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. “അമ്മേ, നമുക്ക് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ വിളിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. അമ്മ ഇടയ്ക്ക് വാട്സാപ്പിൽ വരണം. വിശേഷങ്ങൾക്കൊപ്പം അമ്മയുടെ ഫോട്ടോസും അയക്കണം. അച്ഛൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നമുക്ക് അവിടെ ചാറ്റ് ചെയ്യാമല്ലോ,” അവൻ പറഞ്ഞു. സന്ധ്യ ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ വഴങ്ങി.