Posted by ” സന്ധ്യ: “അർജുൻ… നീ എന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമം തോന്നുന്നു. ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ലേ?” അർജുൻ: “ലോകം കാണുന്നത് പോലെയല്ല ഞാൻ അമ്മയെ കാണുന്നത്. എനിക്ക് അമ്മ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്. ആ സ്ലീവ്ലെസ്സ് ഡിസൈനിൽ അമ്മയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുവാ അമ്മ എന്റെ അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്.
എനിക്ക് അമ്മയെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടോ?” സന്ധ്യ: “ദേഷ്യമോ? ഇല്ലടാ… നീ എന്റെ മകനായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഭയമില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ സന്ധ്യയല്ല.” അർജുൻ: “അതല്ലേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്! അമ്മയുടെ ആ പഴയ ചിന്താഗതികൾ മാറണം.
അമ്മേ… ആ ഡ്രസ്സിന്റെ സിപ്പർ പുറകിലാണോ? അത് അമ്മയുടെ ശരീരത്തോട് ഇത്രയും ചേർന്നു നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗകുകം.” സന്ധ്യ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ പുറകിലെ സിപ്പർ നോക്കി. “അവൻ എന്റെ ലോകമാണ്… അവനോട് എനിക്ക് എന്ത് മറച്ചുവെക്കാനാണ്?” അവൾ ചിന്തിച്ചു. സന്ധ്യ: “പുറകിലാടാ സിപ്പർ. അത് വലിച്ചിടാൻ ഞാൻ അല്പം കഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഈ കറുത്ത തുണി ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസമാണ്.”
അർജുന്റെ ഓരോ സന്ദേശവും അവളിലെ സ്ത്രീയെ അത്രത്തോളം സ്വാധീനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു മകന്റെ പരിധിക്കപ്പുറം, തന്നെ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾ അവനിൽ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി. അർജുൻ: “അമ്മേ… ആ സിപ്പർ പുറകിലാണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അത് അമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് വലിച്ചിട്ടത്? എനിക്ക് ആലോചിക്കുമ്പോൾ പോലും വല്ലാത്തൊരു ആവേശം തോന്നുന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സഹായിക്കാമായിരുന്നു.