Posted by അർജുൻ അമേരിക്കയിൽ വിമാനമിറങ്ങിയ ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ കോൾ തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായിരുന്നു. സന്ധ്യയും ബാലചന്ദ്രനും ഫോണിന് ഇരുവശവും ഇരുന്നു. സർവ്വകലാശാലയിലെ രജിസ്ട്രേഷൻ, താമസസൗകര്യം, അവിടുത്തെ കഠിനമായ തണുപ്പ് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അർജുൻ അച്ഛനോട് വിശദമായി സംസാരിച്ചു.
സന്ധ്യയോട് “ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ”, “അവിടെ മഴയുണ്ടോ” തുടങ്ങിയ സാധാരണ കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ മാത്രം നടത്തി അവൻ സംഭാഷണം ചുരുക്കി. ബാലചന്ദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇതൊരു ‘മാന്യമായ’ പെരുമാറ്റമായിരുന്നു.
രണ്ടാം ദിവസം ബാലചന്ദ്രൻ കടയിലേക്ക് പോയ തക്കം നോക്കിയാണ് അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചത്. ഇത്തവണ അവന്റെ സ്വരത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ, അവിടെ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ? എനിക്ക് ഇവിടെ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കൂടെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായ കുടിച്ചതൊക്കെ വല്ലാതെ ഓർമ്മ വരുന്നു,” അർജുൻ മന്ത്രിച്ചു.
സന്ധ്യയ്ക്ക് അതുകേട്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. “നീ അവിടെ പഠിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്ക് മോനേ, എന്റെ കാര്യം വിട്ടേക്കൂ,” അവൾ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയുടെ കാര്യം എങ്ങനെ വിടും അമ്മേ? അമ്മയെ ഒന്ന് കാണാൻ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് കൊതിയാകുന്നു,” അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതൽ അനുഭവിപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് തന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിൽ ഒരു തുണ ലഭിച്ചത് പോലെ തോന്നി.
മൂന്നാം ദിവസം അവൻ വിളിക്കുമ്പോൾ സന്ധ്യ കുളികഴിഞ്ഞ് മുടി ഉണക്കുകയായിരുന്നു. “അമ്മേ… ഇന്ന് എന്താ ഫോൺ എടുക്കാൻ ഇത്ര വൈകിയത്?” അർജുൻ അന്വേഷിച്ചു. “ഞാൻ കുളിക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ.” “കുളി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അമ്മയെ കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ഐശ്വര്യമാണ്.