Posted by അർജുൻ: “കണ്ടു അമ്മേ. അമ്മ ഓരോ വട്ടവും വസ്ത്രം മാറി വരുമ്പോൾ ഞാൻ സ്ക്രീനിൽ സൂം ചെയ്ത് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കഴുത്തിലെ ചെറിയ മറുക് നീല കുർത്തയിൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി.” സന്ധ്യ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അർജുൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവിനെയും ഇത്രത്തോളം ആരാധനയോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു എന്നത് അവളിൽ അപരിചിതമായ ഒരു അനുഭൂതി നിറച്ചു.
രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പുറത്തെ ലോകം നിശബ്ദമായെങ്കിലും സന്ധ്യയുടെ മുറിയിൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തിന് പ്രത്യേക തിളക്കം നൽകി. അർജുനുമായുള്ള ചാറ്റ് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. കേവലം വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല,
അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവൻ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി. അർജുൻ: “അമ്മേ, ഇന്ന് ലുലുവിലെ ആ വലിയ വിൻഡോയ്ക്ക് അടുത്തിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്ത് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു? എന്നെ ഓർത്തോ?” സന്ധ്യ: “ഓർത്തല്ലോടാ. നീ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുപാട് കൊതിച്ചു.
ആ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തിരക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്, ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഒരു കൂട്ടിനുള്ളിലായിരുന്നു എന്നാണ്. നീയാണ് ആ കൂട് തുറന്നു തന്നത്.” അർജുൻ: “അമ്മ എപ്പോഴും ആ പഴയ സാരികളിലും വീടിനുള്ളിലും ഒതുങ്ങേണ്ടവളല്ല. ഈ പുതിയ രൂപത്തിൽ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ആത്മവിശ്വാസം വരുന്നുണ്ട്. അത് അമ്മയുടെ നടത്തത്തിലും സംസാരത്തിലും എനിക്ക് കാണാം.