Posted by ” സന്ധ്യ: “അത് സത്യമാണ്. പണ്ടൊക്കെ ആരെങ്കിലും എന്നെ നോക്കിയാൽ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഇന്ന് രാഹുൽ നോക്കിയപ്പോൾ പേടിയല്ല, പകരം ഞാൻ സുന്ദരിയാണെന്ന തോന്നലാണ് ഉണ്ടായത്. പക്ഷേ അവൻ അല്പം അതിരുവിട്ടോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്.” അർജുൻ: “അവനെ വിട് അമ്മേ.
അമ്മയെപ്പോലെ ലക്ഷണമൊത്ത ഒരു സ്ത്രീയെ കാണുമ്പോൾ ആർക്കും നിയന്ത്രണം പോകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ശ്രദ്ധ അതൊന്നുമല്ല. ലുലുവിലെ ജ്യൂസ് ഷോപ്പിന് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ ഒരു പയ്യൻ അമ്മയെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ വീഡിയോ കോളിൽ കണ്ടിരുന്നു.” സന്ധ്യ: “അയ്യോ! ഞാൻ അതൊന്നും കണ്ടില്ല.
നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്? അത്രയ്ക്കും സൂക്ഷ്മമായാണോ നീ എന്നെ നോക്കുന്നത്?” അർജുൻ: “നോക്കും അമ്മേ. എന്റെ അമ്മയെ മറ്റുള്ളവർ ആരാധനയോടെ നോക്കുന്നത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. ആ അരക്കെട്ടിലെ ചെറിയൊരു വളവും, നീല കുർത്തയിലെ നിഴലുകളുമെല്ലാം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. അമ്മ ശരിക്കും പെർഫെക്റ്റ് ആണ്.” സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ ഫോണിന് മുകളിൽ ഒന്ന് വിറച്ചു. അർജുൻ വെറുമൊരു മകനല്ല,
തന്റെ ഓരോ ചലനവും ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു ശില്പിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. “അവൻ എന്റെ ലോകമാണ്… ഇവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ സുന്ദരിയായിരുന്നാൽ മാത്രം മതി,” അവൾ ആ കറുത്ത ഡ്രസ്സിൽ അമർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു.
അർജുൻ: “അമ്മേ… ഇപ്പോഴും ആ ഡ്രസ്സിൽ തന്നെയാണോ? അതൊരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്.” സന്ധ്യ: “നീ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇത് തന്നെ ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയം തോന്നുന്നു. നീ എന്നെ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ ഞാൻ മറ്റൊരു ലോകത്താണ്.” അർജുൻ: “പ്രണയം തോന്നണം അമ്മേ.