Posted by അപ്പോഴേക്കും ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഓടി കിതച്ച് അർജുൻ അവർക്ക് മുന്നിലെത്തി. അവന്റെ ദേഹത്തെ വിയർപ്പും വെപ്രാളവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അത്… അത് അത് അച്ഛാ… അത് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ പിള്ളേരുണ്ടല്ലോ, അവരുടെ ഏതോ വസ്ത്രമായിരിക്കും. കാറ്റത്ത് എങ്ങാനും പറന്നു വന്നതാകും. ഞാൻ അത് നോക്കാൻ വന്നതാ…” അർജുൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻ അത് ബലമായി പിടിച്ചു വാങ്ങി.
അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിലെ മണ്ണിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ കരിയിലകൾക്കിടയിൽ മീരയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത കാൽപ്പാടുകളും, ആവേശം മൂത്തപ്പോൾ അർജുൻ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നിരുന്ന പാടുകളും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ മുണ്ട് ശരിയാക്കി ഉടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ കിതപ്പും ദേഹത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന കരിയില കഷ്ണങ്ങളും അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.
അമ്മ അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഒരു പ്രത്യേക തരം ചിരി അവരുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞു. “ആയിരിക്കും… കാറ്റത്ത് പറന്നു വന്നതാകാനേ വഴിയുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പൊ ഭയങ്കര കാറ്റാണല്ലോ, അല്ലേടാ അർജുനെ?” അമ്മ ആ വാക്ക് ഒന്ന് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. “ഇന്നലെ തന്നെ അവളുടെ ജെട്ടി ഒരെണ്ണം പറന്ന് പറമ്പിൽ പോയി വീണിരുന്നു.
കുട കാറ്റത്ത് പറന്ന് കുളക്കരയിൽ എത്തി.” അമ്മയുടെ അർഥം വെച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ഒന്നും അറിയാത്തവനെ പോലെ അർജുൻ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അർജുൻ ചമ്മിപ്പോയി. അമ്മയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ ഏതാണ്ട് പിടി കിട്ടി എന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.