Posted by അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു അഗ്നി പടർന്നു. ഇത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച വേദനയെല്ലാം ഒരു ആവേശമായി മാറി. “പക്ഷേ നിമ്മി, അവർ നാലുപേരുണ്ട്, നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
നിമ്മി ഒരു തരം ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെയിരുന്ന ആ മുളക് അരച്ച പാത്രവും, അവർ വോഡ്കയിൽ കലർത്താൻ വെച്ചിരുന്ന ചില മരുന്നുകളും അവളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. “അവർക്ക് ലഹരി തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് പവി. തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവർ തളർന്നിട്ടുണ്ടാകും. നമുക്ക് ഈ വാതിലിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചു നിൽക്കാം.
ഓരോരുത്തരെയായി നമുക്ക് നേരിടാം. തൻസീനയെയും ആൻസിയെയും നിന്റെ കാല് പിടിച്ചു കരയിപ്പിക്കണം. ഈ മുളക് അവരുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ശരീരത്തിൽ ഞാൻ തേച്ചു പിടിപ്പിക്കും!”
ഞാൻ അവളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യം കണ്ട് സ്തംഭിച്ചുപോയി. മർദ്ദിതയായ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആ പകയ്ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. “ശരി നിമ്മി… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഓടിപ്പോയാൽ നമ്മൾ എന്നും അടിമകളായിരിക്കും.
ഇന്ന് ഇതിനൊരു അന്ത്യം വേണം,” ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷം റോമാന്റിക് ആയി പരസ്പരം നോക്കി. വേദനകൾക്കിടയിലും ആ പക ഞങ്ങളെ പരസ്പരം അടുപ്പിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല.” ഞങ്ങൾ ആ അടുക്കളയിലെ ഇരുട്ടിൽ, അവർക്കായി ഒരു ചതിക്കുഴി ഒരുക്കി കാത്തിരുന്നു. പുറത്ത് കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
തുടരും…
നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുമല്ലോ….