Posted by “ഇതിലൂടെ നമുക്ക് പുറത്തു കടക്കാം. പക്ഷേ പുറത്ത് സെക്യൂരിറ്റി ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് നോക്കണം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആവേശത്തിനിടയിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ തരം അടുപ്പം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒന്നുകിൽ ഒരുമിച്ച് മരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് രക്ഷപ്പെടും എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു.
ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ നിമ്മിയെ ആദ്യം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ സഹായിച്ചു.
ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങാൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നിമ്മി പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരത്തെ കണ്ട ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു കനലായിരുന്നു ജ്വലിക്കുന്നത്. അവൾ ആ കാട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നതിന് പകരം ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“പവി… നിൽക്ക്…” നിമ്മി കിതച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ നിമ്മി? നമുക്ക് വേഗം പോകണം, അവർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എത്തും!”
നിമ്മി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് എന്നെ തടഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പകയുടെ ആഴം എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. “പവി, നമ്മൾ ഇങ്ങനെ വെറും ഭീരുക്കളെപ്പോലെ ഓടിപ്പോകണോ? ഈ മുറിവുകളും, ഈ മുളകിന്റെ നീറ്റലും, ഈ അപമാനവും…
ഇത് തന്നിട്ട് അവർ സുഖമായി വാഴണോ? എടാ… നമ്മളെ ഇത്രയും ദ്രോഹിച്ച ഇവരെ നമ്മുടെ കാലിനടിയിൽ ഇട്ട് നമുക്കും ദ്രോഹിക്കണ്ടേ? തിരിച്ച് അവർക്കും ഇത് അനുഭവിക്കണ്ടേ?” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.