Posted by
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നലത്തെ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ സബീനാത്തയുടെ മെസ്സേജും, പകൽ ഗേറ്റിൽ വെച്ച് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ച റീന മിസ്സും. ഇന്ന് കോളേജിൽ പോകാൻ
എനിക്ക് ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—റീന മിസ്സിനെ കാണണം! ആ വടിവൊത്ത ശരീരവും കള്ളച്ചിരിയും ഒന്നുകൂടി കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു കൊതി. വേഗം കുളിച്ച് റെഡിയായി ഞാൻ എന്റെ ബൈക്കെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.
കോളേജിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിൽ ഞാൻ അജയ്യെ ഫോൺ ചെയ്തു. ഫോൺ എടുത്തപാടെ അവൻ പറഞ്ഞു, “എടാ, ഞാൻ വരാൻ കുറച്ചു വൈകും. നീ വിട്ടോ.”
അവൻ എന്തോ തിരക്കിലാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അത് എനിക്കൊരു തരത്തിൽ വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. അജയ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് റീന മിസ്സിനോട് തനിച്ചു സംസാരിക്കാനും എന്റെ വല ഒന്നുകൂടി മുറുക്കാനും കൂടുതൽ അവസരം കിട്ടുമല്ലോ.
കോളേജിൽ എത്തിയ പാടെ ബൈക്ക്
പാർക്ക് ചെയ്തിട്ട് ഞാൻ നേരെ പോയത് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്കാണ്. അവിടെ ചെന്ന് വാതിൽക്കൽ നിന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകൾ റീന മിസ്സിനെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ, ആ സീറ്റിൽ മിസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് എന്റെയുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിരാശ പടർന്നു. രാവിലെ തന്നെ കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷ വെറുതെയായല്ലോ എന്ന വിഷമത്തോടെ ഞാൻ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ പടിയിറങ്ങി.
പതുക്കെ നടന്നു നീങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് എച്ച്.ഒ.ഡി (HOD) യുടെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് നിന്നുപോയി! എച്ച്.ഒ.ഡിയുടെ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് സാക്ഷാൽ റീന മിസ്സ്!