Posted by
“പിന്നേ… ചേരാതെ… ഇവർക്കും ചേരണം. അതിയായ ആഗ്രഹമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഇവർക്ക്…”
നിധി റോസിനെയും കൃതികയേയും പിടിച്ചു മുന്നിലേക്ക് നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് ആ പെൺകുട്ടി സംശയത്തോടെ രാഹുലിനെയും സച്ചിനെയും കൃതികയെയും നോക്കി.
“വേണോ…? നിങ്ങൾക്കും ഇവിടെ ചേരണോ…?”
അവൾ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
രാഹുലും സച്ചിനും പരസ്പരം നോക്കി. ‘വേണ്ട’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്നും പുറത്താക്കും. ‘വേണം’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പെടും. വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവർ വിയർത്തു തുടങ്ങി.
സച്ചിൻ പരുങ്ങി പരുങ്ങി എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ കണ്ണ് കൊണ്ട് ‘തലയാട്ടെടാ’ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
ഗത്യന്തരമില്ലാതെ, ഒരു ഭാവവുമില്ലാത്ത മുഖത്തോടെ അവർ നാലുപേരും, അനുസരണയുള്ള കുട്ടികളെപ്പോലെ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“വേണം…”
അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ഞങ്ങൾ സമ്മതം മൂളിയെങ്കിലും, അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല.
പകരം, കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവൾ മൗനമായി നിന്നു. അവളുടെ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയും അടിമുടി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… ഒരു സ്കാനർ എന്ന പോലെ.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ നോട്ടം നിധിയുടെ കൈവിരലുകളിൽ തടഞ്ഞുനിന്നു.
അവളുടെ വലതു കൈയിലെ മോതിരത്തിൽ…
സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ സമയം അവൾ ആ മോതിരത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി.
ഊമ്പിയോ…?’
എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ഇവൾ ആ മോതിരം തിരിച്ചറിഞ്ഞോ? ഇവിടെ നിന്നും ഇപ്പോൾ തന്നെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടാലോ എന്ന് വരെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചുപോയി.