Posted by രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മ എന്റെ അരികിൽ വന്നു. എന്റെ മുടിയിഴകൾ തലോടിക്കൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു, “മോളേ, നിനക്ക് പോകാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ? നിന്നെ വിട്ടു നിൽക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. പക്ഷേ, ഈ കടം തന്നവർ നാളെയും വന്ന് വരാന്തയിൽ നിൽക്കും…”
”അമ്മേ, ഞാൻ പോകാം. അവിടെ പോയി കുറച്ചു പണം ഉണ്ടാക്കിയാൽ നമുക്ക് ഈ വീട് വീണ്ടെടുക്കാം. രാഘവനെ നല്ല സ്കൂളിൽ ചേർക്കാം. കുറച്ചു നാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചുവരില്ലേ?” ഞാൻ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മ തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന താലിമാല ഊരി എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. “ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ മോളേ. വല്ല അത്യാവശ്യവും വന്നാൽ ഇത് വിൽക്കാം. നിനക്ക് ഇതല്ലാതെ ഒന്നും എനിക്ക് തരാനില്ല.”
അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അനിയൻ എന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി. “ചേച്ചി എനിക്കു പുതിയ ബാഗും കുടയും വാങ്ങി വരുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാനാകാതെ ഞാൻ മാധവൻ നായരുടെ കൂടെ നടന്നു.
ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ എനിക്ക് ഒരു കുപ്പി വെള്ളം തന്നു. അത് കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു മയക്കം തോന്നി. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട അവസാന കാഴ്ച ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ കരിമ്പനകൾ വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നതായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമവും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആ മരങ്ങൾക്കൊപ്പം മാഞ്ഞുപോയി.
പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് സ്വപ്നങ്ങളിലെ നഗരമായിരുന്നില്ല. ജനാലകളില്ലാത്ത, ഇടുങ്ങിയ ഒരു ഇരുണ്ട മുറി. സിഗരറ്റിന്റെയും കടുത്ത പെർഫ്യൂമിന്റെയും മണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.