Posted by ”അമ്മേ, കഞ്ഞി റെഡിയായിട്ടുണ്ട്. രാഘവനെ വിളിക്കട്ടെ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
”അവൻ ഉറങ്ങട്ടെ സീതേ. വിശക്കുമ്പോഴല്ലേ അവൻ കരയുന്നത്. ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവന് വിശപ്പ് അറിയില്ലല്ലോ,” അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കള്ളുചെത്തുകാരന്റെ കത്തി തറച്ചതുപോലെ വേദന നൽകി. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായപ്പോൾ പാലക്കാട്ടെ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ പോകണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ, ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാത്തപ്പോൾ പഠനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും പാപമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
അന്നൊരു സന്ധ്യാനേരത്താണ് മാധവൻ നായർ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. അച്ഛന്റെ പഴയൊരു പരിചയക്കാരനാണെന്നാണ് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞത്. കയ്യിൽ കുറച്ച് പഴങ്ങളും ബിസ്ക്കറ്റുമായിട്ടാണ് അയാൾ വന്നത്. വിശന്നിരുന്ന എന്റെ അനിയൻ രാഘവൻ അത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം വിങ്ങി.
”രാധേ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഈ കുട്ടിയെ ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ ഇരുത്തിയാൽ മതിയോ? ഇവൾക്ക് നല്ലൊരു ജോലി കൊടുക്കാൻ എനിക്കറിയാവുന്നവർ നഗരത്തിലുണ്ട്,” മാധവൻ നായർ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. “അവിടെ ആരാണ് നായരേ? എന്റെ മോൾ ഇതുവരെ ഈ കരിമ്പനക്കാട് വിട്ട് ഒരിടത്തും പോയിട്ടില്ല.”
”നീ പേടിക്കണ്ട രാധേ. എന്റെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെയല്ലേ ഇവളും? എറണാകുളത്ത് ഒരു വലിയ തറവാട് വീടുണ്ട്. അവിടെ കുട്ടികളെ നോക്കാനും വീട്ടുജോലിക്കുമായി ഒരു പെണ്ണിനെ വേണം. നല്ല ശമ്പളം കിട്ടും. അത് മതി നിന്റെ ഈ കടങ്ങളൊക്കെ തീർക്കാൻ. ഇവൾക്ക് അവിടെ സുരക്ഷിതമായി താമസിക്കാം,” അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് അന്ന് വല്ലാത്തൊരു വിശ്വസനീയത ഉണ്ടായിരുന്നു.