Posted by ”ഞാൻ ഒന്ന് തല്ലുമ്പോഴേക്കും, ഒന്നിറങ്ങിപ്പോകാൻ പറയുമ്പോഴേക്കും ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ നിന്ന ആളാണല്ലോ അവൻ! അതെന്താ, എനിക്ക് അവനെ തല്ലിക്കൂടെ? എനിക്ക് അവനെ വഴക്കു പറഞ്ഞുകൂടെ? ഞാൻ.. ഞാൻ അവന്റെ ചേച്ചി അല്ലേ…” അത്രയും പറഞ്ഞുതീർത്തപ്പോഴേക്കും അച്ചുവിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. അവളുടെ ദേഷ്യം വെറും പുറംമോടി മാത്രമാണെന്നും ഉള്ളിൽ സങ്കടം അണപൊട്ടി ഒഴുകുകയാണെന്നും ആ വാക്കുകൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ദേവേട്ടന്റെ നിഗമനം നൂറു ശതമാനം ശരിയായിരുന്നു. അച്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ അക്കുവിനോട് ഇപ്പോൾ ഒരു തരി പോലും വെറുപ്പില്ല. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിനേക്കാൾ, അവൻ തന്നെ വിട്ടുപോയല്ലോ എന്ന സങ്കടവും, അവനെ വേദനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധവുമാണ് അവളെ നീറ്റുന്നത്. ആ വെറുപ്പും ദേഷ്യവും യഥാർത്ഥത്തിൽ അഗാധമായ സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപം മാത്രമായിരുന്നു…
ദേവേട്ടൻ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ലഘൂകരിക്കാനായി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അച്ചു, നീയിങ്ങനെ വാശി പിടിക്കാതെ. നീ പോയി വല്ലതും ഉണ്ടാക്ക്. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ടെൻഷൻ അടിച്ച് ആ പാവം മരിക്കാറായി ഇരിക്കുകയാണ്.”
അച്ചു ഒന്ന് ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു. “ഓ… എനിക്കൊന്നും വയ്യ! നിങ്ങൾ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നതല്ലേ, നിങ്ങൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ പുറത്തുനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ഓർഡർ ചെയ്യ്.”
അവളുടെ ആ പറച്ചിലിൽ ഒരു കപടതയുണ്ടെന്ന് ദേവേട്ടന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. അക്കുവിനെ നേരിടാനുള്ള ഒരു മടിയും ചമ്മലുമാണ് ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത്.