Posted by “നിന്റെ ദേഷ്യം ഞാൻ തീർത്തുതരുന്നുണ്ടെടീ പൊലയാടിച്ചി…” ഗോപാലൻ മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ഗർജ്ജിച്ചു.
“വിടെടാ എന്നെ… വിടാൻ!” പുഷ്പ കൈകാലിട്ടടിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ കയ്യിൽ കടിച്ചു കുതറിമാറാൻ നോക്കി. പിടിവലിക്കിടയിൽ അവൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഗോപാലൻ അവളെ കടന്നുപിടിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളി.
ഇനിയും നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ കാര്യം പോലീസിലെത്തുമെന്ന് ബോധ്യമുള്ള ഗോപാലൻ, തന്റെ മുണ്ടഴിച്ചു മാറ്റി അവളുടെ കൈകൾ കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ മുറുക്കി കെട്ടി. തന്റെ മറ്റൊരു തോർത്തെടുത്ത് അവളുടെ കാലുകളും അയാൾ വിടർത്തിക്കെട്ടി. പുഷ്പ ഒരു ഇരയെപ്പോലെ കട്ടിലിൽ നിസ്സഹായയായി കിടന്നു പിടഞ്ഞു.
ശബ്ദം കേട്ട് പത്മാവതിയും സുലോചനയും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന പത്മാവതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നു. മരുമകന്റെ ഈ വന്യരൂപം അവരെ വിറപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ സുലോചനയുടെ ഭാവം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. കൈക്കുഞ്ഞിനെ അരയിൽ ഇടുക്കി, യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ അവൾ ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തി അനുഭവിച്ച അതേ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഇപ്പോൾ അവൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഗോപാലൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പുഷ്പയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. “ഇത്രയും കാലം നീ എന്നെ പട്ടിണിക്കിട്ടല്ലേടീ… ഇന്ന് നിന്റെ എല്ലാ അഹങ്കാരവും ഞാൻ തീർക്കും.”
അയാൾ പുഷ്പയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ വലിച്ചുകീറാൻ തുടങ്ങി. പത്മാവതിയമ്മ വാ പൊത്തി നിന്നുപോയി, പക്ഷേ അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആ പഴയ നനവ് വീണ്ടും പടരാൻ തുടങ്ങി. സുലോചനയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിടർന്നു. അവൾ ഗോപാലന്റെ ആ തടിച്ച ആൺകരുത്ത് ഉടുതുണിക്ക് പുറത്ത് തടിച്ചുനിൽക്കുന്നത് കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിനിന്നു.