സുതാര്യമായ തടവറ 5 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

Posted by

ആ കറുത്ത ദ്രാവകം അവളുടെ വെളുത്ത തുടകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ സാം ഒരു ഐസ് കഷ്ണം കൊണ്ട് ആ ചോക്ലേറ്റിനെ അവിടെ മരവിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

തണുപ്പും മധുരവും ഒരേസമയം അവളുടെ ഏറ്റവും സംവേദനക്ഷമമായ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ നതാഷ നിലവിളിച്ചു.

​നതാഷ: “സാം… പ്ലീസ്… നീ എന്നെ കൊന്നു കളയും… ആഹ്ഹ്… എനിക്ക് വയ്യ… സാം!”

​സാം അവളുടെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട കൈകൾ തന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.

എന്നിട്ട് അവളുടെ കഴുത്തിലെ ചോക്ലേറ്റ് കറകൾ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഇഴഞ്ഞു നുകരാൻ തുടങ്ങി.

സാമിന്റെ പരുക്കൻ താടിയും നനഞ്ഞ നാവും അവളുടെ നഗ്നമായ തോളുകളിൽ അലഞ്ഞപ്പോൾ നതാഷ സുഖം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ കെട്ടപ്പെട്ടിരുന്ന അവസ്ഥയിലും ഇറുക്കി അടച്ചു.

​തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന മലങ്കാറ്റ് അവളുടെ വിയർത്തതും നനഞ്ഞതുമായ ശരീരത്തിൽ തട്ടുമ്പോൾ അവൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

സാമിന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും അവളുടെ മാറിടത്തിൽ ചൂടായി പതിച്ചു.

അയാൾ ഒരു കവിയെപ്പോലെ അവളുടെ വടിവുകളെ ഓരോന്നായി തന്റെ നാവാൽ അളന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

മലഞ്ചെരുവിലെ ആ വിജനമായ വീടിനുള്ളിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

സാം ഓരോ ചലനവും അതീവ കൃത്യതയോടെയും സാവധാനവുമാണ് ചെയ്തിരുന്നത്.

നതാഷയുടെ ഓരോ ഞരമ്പും ഉണരുന്നതും അവൾ സുഖം കൊണ്ട് പിടയുന്നതും ആസ്വദിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

​സാം ബെഡിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നുകൊണ്ട് നതാഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ന്നു വന്നു.

അവളുടെ തടിച്ച ചുണ്ടുകളിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ചോക്ലേറ്റ് കറകൾ അയാൾ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് അതീവ സാവധാനം നക്കിത്തുടച്ചു.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *