അവള് മൂളി.
“കൂ കൂന്ന് മൂളാതെ തെളിച്ച് പറ…പത്ത് പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് നിന്നോ…?”
അവള് ഒരു മിനിറ്റ് നിശബ്ദയായി.
“തുടങ്ങീത് ആറുമണി കഴിഞ്ഞ് പത്ത് മിനിറ്റായി…”
അവള് പറഞ്ഞു.
“തീര്ന്നപ്പം ഏഴു അഞ്ചായി…”
“എപ്പഴാ മോഹനന്റെ സാധനം നിന്റെതില് കേറീത്?”
“ആറര,”
“അത്ര കൃത്യമായിട്ട് എങ്ങനെയറിയാം…?”
“ഡോക്റ്റര് പറഞ്ഞില്ലേ സമയം നോക്കണംന്നു? ഞാന് നിന്നത് വാളിലേ ക്ലോക്കിന്റെ നേരെ ആരുന്നു…”
“ഓക്കേ…ആറര മുതല് ഏഴു മണിവരെ മോഹനന്റെ സാധനം നിന്റെതില് ആരുന്നു അല്ലേ?”
“ഏഴല്ല ഏഴ് അഞ്ച്…”
“അത്ര നേരോം നല്ല ടെമ്പറില് ആരുന്നോ സാധനം?”
“ഉം…”
ജാനകിയുടെ ദേഹം തരിച്ചുയര്ന്നു തുടങ്ങി. പാന്റ്റീസ് നനഞ്ഞ് കുതിരുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞു.
“ഒരിക്കല് പോലും താഴ്ന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല…”
നൈറ്റിക്ക് മുകളിലൂടെ അവള് തുടയിടുക്കില് അമര്ത്തി. മതിവരാതെ വിരല്കൊണ്ട് അവിടെ അമര്ത്തിക്കുത്തി.
“ശരിക്കും ടെമ്പര് ഫീല് ചെയ്തോ അകത്ത് ഇരുന്നപ്പം?”
“ഉം…”
“നെനക്ക് എത്ര പ്രാശം പോയി..?”
“അത്…അത്…”
“ഡോക്റ്ററുടെ അടുത്ത് അത് അത് എന്നല്ല പറയണ്ടേ…പറയെടീ…”
“ഞാനെണ്ണി നോക്കിയൊന്നുവില്ല…”
“എന്ന് വച്ചാല് നാലഞ്ച് പ്രാശം പോയി അല്ലേ?”
“ഉം,”
“അത് വരെ മോഹനന് പോയില്ല…ആട്ടെ എങ്ങനെയാരുന്നു മോഹനന്റെ കാര്യം? പോയപ്പം നല്ല ഫോഴ്സ് ഒണ്ടാരുന്നോ?”
“ഉം…ഉണ്ടാരുന്നു..ശരിക്കും…”
അറിയാതെ ജാനകിയുടെ സ്വരത്തില് ഉത്സാഹം അണപൊട്ടി.
അല്പ്പ സമയത്തേക്ക് ജാനകി അയാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടില്ല.
“ജാനകി,”
ഫോണ് വെക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് മറുതലക്കല് അവള് അയാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“സാര്,”
“എപ്പഴാ വരുന്നെ?”
അവള് മിണ്ടിയില്ല.
“ഇന്ന് പത്തുമണിക്ക് വരണം. ഫീസ് ബാക്കിയുണ്ട്. പിന്നെ ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ ലാസ്റ്റ് സ്റ്റെപ്പ് ഇന്സ്ട്രക്ഷനും…”
പൈനാപ്പിള് കേയ്ക്ക് [Smitha]
Posted by