Posted by അബി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവന് അവളോട് കണ്ണിൽ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. താൻ ആഗ്രഹിച്ചതും അനുഭവിച്ചതും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങൾ അവനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. വിസ്മയ പതുക്കെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചു.
അഭിയുടെ ഗൗരവം കണ്ടപ്പോൾ വിസ്മയയ്ക്ക് അവന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലായി. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ മൃദുവായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വിസ്മയ: “ചേട്ടൻ എന്തിനാ വെറുതെ
വിഷമിക്കുന്നത്? ചേട്ടൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ലല്ലോ ഇതൊക്കെ നടന്നത്. എനിക്കും കൂടി സമ്മതമായിട്ടല്ലേ… എനിക്കും ഇത് ഇഷ്ടമായിട്ടല്ലേ നമ്മൾ ചെയ്തത്. പിന്നെന്തിനാ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നത്?”
അബി കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അങ്ങനെ കിടന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം നൽകിയെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല.
അബി: “നീ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കാം… പക്ഷേ, അപ്പോഴത്തെ ആ ഒരു സുഖത്തിൽ ഞാൻ എല്ലാം മറന്നുപോയി. നമുക്ക്… നമുക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം. നീ ആ ഡ്രസ്സ് ശരിക്കും ഇട്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് രാവിലെ സംസാരിക്കാം.”
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ഒരു സിനിമ പോലെ അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിസ്മയ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ എല്ലാം കൃത്യമായി ഇട്ടു. അവൾക്ക് അവനോട് യാതൊരു നീരസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അബിയോട് മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അടുത്തു എന്ന് തോന്നുമായിരുന്നു അവൾക്ക് അപ്പോൾ.