Posted by രവിയുടെ അവസ്ഥ ഏറെ കഷ്ടമായിരുന്നു. ഇനിയും വൈകിയാൽ തൻ്റെ മൂത്രക്കുടുക്ക പൊട്ടുമെന്ന് അയാൾ ഭയന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മറയുടെ അപ്പുറത്ത് കാര്യം സാധിക്കാൻ അയാൾ നിർബന്ധിതനായി.
ചുറ്റും നോക്കി, വിങ്ങിപ്പൊട്ടാറായ കണയെ രവി പൂർണ്ണമായും പുറത്തേക്കിട്ട്, മൂത്രം ചീറ്റിച്ചു… എന്നിട്ട് അയാൾ എണ്ണാൻ തുടങ്ങി… ഒന്ന്… രണ്ട്… മൂന്ന്… അങ്ങിനെ നൂറ്റിമുപ്പതിലെത്തി എന്നുവച്ചാൽ, രണ്ട് മിനിറ്റിലധികം അയാൾ മൂത്രം ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഇടുക്കി ഡാം തുറന്നുവിട്ടോ….” അരികിൽ കിളിനാദം. അവസാനത്തെ തുള്ളി നൽകിയ ഇക്കിളി ആസ്വദിച്ച്, രവി സൈഡിലേക്ക് നോക്കി. തൻ്റെ കണയെ സാകൂതം നോക്കിനിൽക്കുന്നു “ആ സ്ത്രീ”. രവിക്ക് നേരിയ ചമ്മൽ. അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആരും ഇല്ല.
“എത്ര നേരാ മുള്ളിയത്… ഇത്രമാത്രം സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നോ…” അവരുടെ ചോദ്യം രവിയെ വീണ്ടും ചമ്മിച്ചു. ഒരു അപരിചിത എത്ര സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ തന്നോട് പെരുമാറുന്നു.
“രാവിലെ വീട്ടിൽനിന്നും കാര്യം സാധിച്ചതാ…” അവർ കാണട്ടെ എന്ന് തീരുമാനിച്ച് രവി മുണ്ട് വകഞ്ഞ് മാറ്റി, കണയെ രണ്ട് മൂന്ന് വട്ടം കുടഞ്ഞു. അവർക്കും കിട്ടട്ടെ ഒരു നയന സുഖം. മാത്രമല്ല, നല്ലോണം തൊലിച്ച്, അവർ കാൺകെ, മുണ്ടുകൊണ്ട് തുടച്ച് തിരികെ നടന്നു. പിന്നാലെ അവരും.
“എന്ത് വളമാ അതിന് ഇട്ട് കൊടുക്കുന്നത്…” അവർ ചോദിച്ചു. രവിക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി. അവർ തൻ്റെ ആയുധത്തിൻ്റെ വലുപ്പത്തിൻ്റെ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ പിന്നെ, നമ്മളായി എന്തിന് കുറയ്ക്കണം.
“അടിവളമായി… വിളഞ്ഞ അപ്പത്തിൻ്റെ നെയ്യും… പിന്നെ നറുതേനും…” രവിയുടെ മറുപടി അവർക്ക് ബോധിച്ചു.
“സ്ഥിരമായോ അതോ വല്ലപ്പോഴുമോ…” അവരുടെ ചോദ്യത്തിൻ്റെ ഗുട്ടൻസ് രവിക്ക് പിടികിട്ടി. സ്ഥിരം എന്നാൽ ഭാര്യയുമായി, വല്ലപ്പോഴും എന്നാൽ – ഒളിസേവ.
“വല്ലപ്പോഴും… പക്ഷേ, മനസ്സിന് ഇണങ്ങണം..” ഇരുവരും ബസ്സിനടുത്തെത്തി.