Posted by
“ആഹ്.. ആഹ്.. ഓഹ്… ഹാാാാ..” അയാൾ ഓരോ അടിയിലും ഞരമ്പുകൾ പിടഞ്ഞു പുലമ്പി. ഒടുവിൽ എല്ലാമൊടുങ്ങി ഭ്രാന്തമായ പേമാരിയുടെ അസുര താണ്ഡവത്തിനൊടുവിലെ ശാന്തമായ നിശബ്ദത പോലെ രണ്ടുപേരും നിശ്ചലരായി. തണുപ്പിലും വിയർത്തു നനഞ്ഞ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം പുണർന്ന് ഗാഡമായ ചുംബനങ്ങളിൽ നാവു കുരുക്കി സ്വയം അലിഞ്ഞു മഴ ചാറിതുടങ്ങും വരെ ആ പാറയിൽ ലോകം മറന്നു ഉടുത്തിണിയില്ലാതെ ചാരിക്കിടന്നു.
(തുടരും)