അവിടെ ഡോക്ടർ വിജി ഉണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ നോക്കിക്കോളും,” ചാച്ചന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി. തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.
ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”
ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.