Posted by “ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”
ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.
വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”
ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.