രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നും അതിനെ പറ്റി യാതൊരു തീരുമാനവും വരാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും അവരെ വിളിപ്പിച്ചു…
അവരു കുറെ ന്യായങ്ങൾ നിരത്തി എൻ്റെ കൺഫ്യൂഷൻ ആക്കാൻ നോക്കി പക്ഷെ ഞാൻ യഥാർത്ഥ കമ്പനിയിൽ പോയ കാര്യം അവർ അറിയില്ലായിരുന്നു ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും പരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി… ഞാൻ ഏത് ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ
റാഫി : സർ.. ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് ഇതിനെ പറ്റി ഒന്ന് സംസാരിക്കാം.. സർ ഇത് ഇപ്പൊ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യരുത്..
ഞാൻ : എനിക്കതിൻ്റെ ആവിശ്യം ഇല്ല.. ഇതിൻ്റെ ഉത്തരം നിങ്ങൾ തരേണ്ടതാണ്.. അത് തന്നില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുകയല്ലാതെ വേറെ വഴി ഇല്ല…
റാഫി: നമുക്കൊന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് സർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തോളൂ…
ഞാൻ അവരോട് കൂടുതൽ ചൂടായി സംസാരിച്ചു.. അവർ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നിൽക്കുകയല്ലാതെ ഒന്നും മറിച്ച് പറഞ്ഞില്ല.. അവസാനം ഞാൻ ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞ് സംസാരിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു അവരെ വിട്ടയച്ചു.. എനിക്ക് അവരോടു കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നി…
അങ്ങനെ ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കാറിലേക്ക് കയറാൻ നോക്കുമ്പോൾ മഹേഷിൻ്റെ വിളി പുറകിൽ നിന്ന് വന്നു..
മഹേഷ് : സർ നമുക്കൊരു ചായ കുടിക്കാം..
ഞാൻ : അതൊന്നും വേണ്ട.. എന്താ പറയാനുള്ളത് എന്ന് പറഞ്ഞത്..
റാഫി : വാ സാറേ ഒരു ചായ കുടിച്ചോണ്ട് സംസാരിക്കാം..
അവർ എൻ്റെ കൂടെ കാറിൽ കയറി. എനിക്ക് അധികം ആ സ്ഥലം പരിചയം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവര് പറയുന്ന വഴിയിലൂടെ പോയി ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലത്തെ ഹോട്ടലിൽ കയറി..