“ആണോ..? അവനുണ്ടോ..?”
“ഉണ്ട്. പൊയ്ക്കോട്ടേ..?”
“എങ്കി പൊയ്ക്കോ..”
“എനിക്ക് ചെറിയ ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ട്..”
റിതിന്റെ കൂടെ പോകുന്നതിൽ ശ്രീയുടെ ചിന്തകൾ അതിരു കടക്കേണ്ടെന്ന് കരുതിയാണ് അവളിത് പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ അത് സത്യവുമാണ്.
“എന്തു പറ്റി ?”
“പീരിയഡ്സിന്റെ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു..”
“മ്മ് ശ്രദ്ധിക്കണേ.. എത്തിയിട്ട് വിളിക്ക്..”
“ഓക്കെ..”
അവൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു വാട്സ്ആപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ റിതിന്റെ മെസ്സേജ് ഉണ്ട്. അവൾ റിപ്ലൈ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“വരാനായില്ലേ…? ഉള്ളിലെന്താ ഇത്ര പണി..?”
“നീ പോയില്ലേ..?”
“ഇല്ല പുറത്തുണ്ട്. എന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വിടണം. വേഗം വാ..”
അതിനു റിപ്ലൈ ഒന്നും വന്നില്ല റിതിനെ ഓൺലൈനിലും കണ്ടില്ല. അവൾ വീണ്ടും എടാ.., പ്രാന്താ.., കൊരങ്ങാ.. എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് കുറേ മെസ്സേജുകൾ അയച്ചു. ഒരു പത്തു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റിതിൻ ബാഗും തൂക്കി ഇറങ്ങി വന്ന് ആമിയെ തിരഞ്ഞു. പുറത്ത് കാത്തിരിക്കുന്ന അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“എടി.. എന്ത് പറ്റി..”
“ഓഹ് വന്നോ..? എത്ര നേരമായി..” അവൾ മുഖം കെറുവിച്ചു.
“നീ വാ… ബോസ്സ് ഇപ്പോ വരും..”
അതും പറഞ്ഞവൻ അവളെയും കൂട്ടി ലിഫ്റ്റിറങ്ങി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു.
“പറയെടി.. എന്തു പറ്റി..?”
“ശ്രീ ഉച്ചക്ക് പോയി. റിലേറ്റീവിന് സുഖമില്ല..”
“ഓ..ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല..?”
“അതെങ്ങനെയാ..ബോസ്സിന്റെ കേബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയാലല്ലേ കാര്യങ്ങൾ അറിയൂ..”
അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നീ എന്തെ പോകാഞ്ഞേ..?”
“എന്നെ കൂട്ടിയില്ല…”
“മ്മ് കയറ്…”
അവൻ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് കൊടുത്ത് അവളെ കയറ്റി. അവനും കയറി വണ്ടിയെടുത്തു.
“നിനക്ക് വേഗം പോണോ..?”
“ആ പോണം…”
“എടി ദേഷ്യമാണോ..? ബോസ്സിന്റെ കേബിനിൽ നിന്ന് വിചാരിച്ചത് പോലെ ഇറങ്ങാൻ പറ്റണ്ടേ എനിക്ക്..”