രാഹുൽ സ്കൂട്ടർ ജാനകിയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ നിർത്തി. വളരെ കരുതലോടെ അവൻ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് പതുക്കെ സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറ്റി സിറ്റൗട്ടിലെത്തിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കസേരയിൽ അവളെ പതുക്കെ ഇരുത്തി.
രാഹുൽ: (തന്റെ ഫോൺ നമ്പർ ഒരു കടലാസിൽ കുറിച്ചു കൊടുത്ത്) “ചേച്ചി, ഇതെന്റെ നമ്പറാണ്. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കണം, കേട്ടോ? ഒരു മടിയും വിചാരിക്കണ്ട. പിന്നെ മറ്റന്നാൾ ആ കെട്ട് മാറ്റാൻ വൈദ്യന്റെ അടുത്ത് പോകണം, അത് മറക്കണ്ട.”
ജാനകി ആ നമ്പറും വാങ്ങി രാഹുലിനെ നന്ദിയോടെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരനോടുള്ള വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പം തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “ശരി ചേച്ചി, എന്നാ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ. നേരം ഒരുപാടായി.”
ജാനകി: “നിൽക്കടാ രാഹുലേ… ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ടതല്ലേ, ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഇട്ടു തരാം.”
രാഹുൽ ഒന്ന് നിർത്തി, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആ കള്ളച്ചിരി വീണ്ടും ചിരിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ആ പഴയ ‘ബിരിയാണി’ കഥയായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “വേണ്ട ചേച്ചി… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ചായയൊന്നും വേണ്ട. എനിക്ക് ബിരിയാണി മതി! അത് ചേച്ചിയുടെ ഈ കാലൊക്കെ ഒന്ന് റെഡി ആയിട്ട് നമുക്ക് സെറ്റാക്കാം. അതാകുമ്പോൾ നല്ല ഉഷാറായിട്ട് കഴിക്കാമല്ലോ!”
രാഹുലിന്റെ ആ തമാശ കേട്ടതും ജാനകിക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പതുക്കെ കൈ ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പേടിപ്പിച്ചു.
ജാനകി: “പോടാ അവിടുന്ന് കുരങ്ങാ…! നിന്റെ ഒരു ബിരിയാണി! നാവൊന്ന് അടക്കി വെച്ചൂടെ നിനക്ക്?”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി. രാഹുൽ കൈ വീശിക്കൊണ്ട് സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറയുന്നത് വരെ ജാനകി ആ സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. അങ്കിളിനോടുള്ള ആ പഴയ താല്പര്യം ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു, പകരം രാഹുലിന്റെ ആവേശവും കരുതലും അവളുടെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ലഹരിയായി പടർന്നു.
പുനർജ്ജന്മം 5 [ജോൺ എബ്രഹാം]
Posted by