പുനർജ്ജന്മം 5 [ജോൺ എബ്രഹാം]

റോഡിലെ വിജനതയും രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയും ആ സംഭാഷണത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ലഹരി നൽകി. കണ്ണാടിയിലൂടെ ജാനകിയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​രാഹുൽ: “ചേച്ചി… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ? ചേച്ചി സത്യം പറയണം, ഒളിക്കരുത്.”
​ജാനകി അവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് കൂടി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസം അവന്റെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​ജാനകി: “എന്താടാ രാഹുലേ… ഇത്ര ഗൗരവത്തിൽ? ചോദിക്ക്, ഞാൻ സത്യം പറയാം.”
​രാഹുൽ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “ചേച്ചിക്ക് നമ്മുടെ അങ്കിളിനോട് ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം ഉണ്ടല്ലേ? അതുകൊണ്ടല്ലേ ആ വീട്ടിൽ എപ്പോഴും വരുന്നത്?”
​രാഹുലിന്റെ ആ അപ്രതീക്ഷിത ചോദ്യം കേട്ട് ജാനകി ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നാണം വിരിഞ്ഞു. ആ ഇരുട്ടിലും അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവക്കുന്നത് രാഹുൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
​ജാനകി: (നാണത്തോടെ മുഖം വെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏയ്… എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ലടാ. നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയണ്ട. അദ്ദേഹം പാവമല്ലേ.”
​രാഹുൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവൻ വണ്ടി ഒന്ന് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ ജാനകി പതുക്കെ അവനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാഞ്ഞു.
​രാഹുൽ: “ചേച്ചി… ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഇപ്പോൾ തന്നെ വിട്ടുകളഞ്ഞേക്ക്. അങ്കിൾ എന്നെപ്പോലെ ഒന്നുമല്ല, പക്കാ ശ്രീരാമനാണ്! അയാളുടെ ലോകം മരിച്ചുപോയ സുനിത ആന്റിയും അവരുടെ ഓർമ്മകളും മാത്രമാണ്. അവിടെ വേറെ ആർക്കും സ്ഥാനമില്ല. ചേച്ചി എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ആ മനസ്സ് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.”
​രാഹുലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ജാനകിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തിരിച്ചറിവുണ്ടാക്കി. അങ്കിൾ നേരത്തെ സിറ്റൗട്ടിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവൾ ഓർത്തു. “എനിക്കെന്റെ സുനിതയുണ്ട്… അവൾ ഇവിടെയൊക്കെത്തന്നെ ഉണ്ട്” എന്ന ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.
​ജാനകി: (ഒരു വലിയ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ) “മ്മ്… ശരിയായിരിക്കും. അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോഴും അവരെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണല്ലേ…”
​അവൾ പതുക്കെ മൂളി. അങ്കിളിനോടുള്ള ആ പഴയ മോഹം പതുക്കെ കെട്ടടങ്ങുന്നതും, പകരം മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കരുത്തും സംരക്ഷണവും തന്നെ പൊതിയുന്നതും അവൾ അറിഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ ആ സംസാരം അവൾക്ക് നൽകിയ പുതിയ ഉറപ്പ് അവളെ വല്ലാതെ ഉണർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.