Posted by അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ആത്മവിശ്വാസവും ആസ്വാദനവുമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീഴുന്ന ആ ലജ്ജയില്ലാത്ത കണ്ണുകൾ അമ്മ രഹസ്യമായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അമ്മയുടെ നടത്തവും പുഞ്ചിരിയും വ്യക്തമാക്കി.
ഞാൻ പള്ളിയിലെ ഒരു തൂണിന്റെ മറവിൽ നിന്ന്, പുകഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഇതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു.
അമ്മയുടെ ശരീരം മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ലഹരിയാവുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യവും ഒരു വിചിത്രമായ അസ്വസ്ഥതയും തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് അയൽവാസിയായ ലീലമ്മ അമ്മയോട് ചോദിച്ചത്: “മെർലിൻ, ബിജോയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ജോലി ആയോ? അവൻ ഇപ്പോൾ എന്ത് പരിപാടിയാണ്?”
അമ്മ ഒരു വലിയ നെടുവീർപ്പ് വിട്ടുകൊണ്ട് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: “അവന്റെ കാര്യം ഒന്നും പറയണ്ട ലീലമ്മേ… വെറുമൊരു മടിയനാണ്. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത പൊട്ടൻ. എപ്പോഴും ആ ഫോണും നോക്കി ഇരിക്കും. ജോലിയുമില്ല, കൂലിയുമില്ല. ഒരു മണ്ടൻ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. സ്വന്തം മകനെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ഇത്രയധികം മോശമായി പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവിടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു. പള്ളിയിൽ നിന്ന് നേരെ അവരുടെ ക്രിസ്മസ് പാർട്ടിയിലേക്ക് പോയി.
പള്ളിയിലെ ആ അപമാനകരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാനാണ് ഞാൻ കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയത്. പക്ഷേ, അവിടെ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് അതിലും വലിയൊരു നരകമായിരുന്നു.