Posted by “അയ്യോ വേണ്ട മെർലിൻ, ഞാൻ ഇപ്പോഴേ കുടിച്ചതേയുള്ളൂ. ഇനി മറ്റൊരു ദിവസം ആവാം. സമയം പോയി, എനിക്ക് വീട്ടിൽ കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്.”
മുകളിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ഞാൻ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് താഴേക്ക് ചെല്ലാൻ ഒരു മടി.
“എവിടെ ബിജോ? അവനെ കണ്ടില്ലല്ലോ?” സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിൾ ചോദിച്ചു.
“അവൻ മുകളിൽ എവിടെയോ കാണും ചേട്ടാ. ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരല്ലേ, എപ്പോഴും ഫോണും പിടിച്ചിരിക്കും. ജോലിയുടെ കാര്യമൊന്നും ഇതുവരെ ഒരു തീരുമാനമായിട്ടില്ല.” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പരിഭവം കലർന്നിരുന്നു.
“അതൊക്കെ ശരിയാകും. ഖത്തറിൽ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന് ഒരു അഡ്മിൻ വേക്കൻസി വന്നിട്ടുണ്ട്. അത്യാവശ്യം നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. ബിജോയ്ക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് നോക്കാം. ജോണിനോട് ഞാൻ ഇത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് കാളി. ഖത്തർ! അച്ഛൻ മരുഭൂമിയിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ എന്നെയും അങ്ങോട്ട് വിടാൻ നോക്കുന്നത്? എനിക്ക് അവിടെ പോയി മണ്ണു ചുമക്കാനോ ഓഫീസ് ഫയലുകൾ നോക്കാനോ താല്പര്യമില്ല.
അങ്കിൾ അധികനേരം നിന്നില്ല. അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം കാറിലേക്ക് കയറി. അമ്മ മുറ്റത്തിറങ്ങി നിന്ന് കാർ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഡിസംബർ 24. പള്ളിയിലെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷങ്ങൾ തകൃതിയായി നടക്കുകയായിരുന്നു. പള്ളി മുഴുവൻ തിളങ്ങുന്ന വെള്ള വിളക്കുകളും, ചുവപ്പ്-പച്ച ക്രിസ്മസ് ലൈറ്റുകളും, വലിയ ക്രിസ്മസ് ട്രീയും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മിഡ്നൈറ്റ് കുർബാന കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം പള്ളിയങ്കണം ജനനിബിഡമായിരുന്നു.