സ്മിത ആ കോളേജിൽ പി എച്ച് ഡി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം ആ പൂച്ചക്കണ്ണുകളായിരുന്നു. കടുത്ത തവിട്ടുനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ കണ്ണുകൾ രാജേഷിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവൾ നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ സർവ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതായും, ആ കണ്ണുകളിലെ വന്യമായ ലഹരിയിൽ താൻ അലിഞ്ഞുപോകുന്നതായും അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടുതുടങ്ങി.
മൂന്ന് വർഷമായി അടക്കിപിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കാമക്കനലുകൾ സ്മിതയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ വീണ്ടും പുകയാൻ തുടങ്ങി. സ്മിതയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ഉടൽവടിവും, സാരിക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ആ കൊഴുത്ത ചന്തിപ്പന്തുകളും കാണുമ്പോൾ രാജേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ ആ വന്യമൃഗം വീണ്ടും ഉണർന്നു.
സ്വന്തം അമ്മയായ താരയുടെ ശരീരത്തിൽ അവൻ പണ്ട് കണ്ട അതേ വശ്യത, സ്മിതയിൽ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമായി അവൻ അനുഭവിച്ചു. തന്റെ കരുത്തും സ്മിതയുടെ ആ മുഴുത്ത ലാവണ്യവും തമ്മിൽ ചേരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് രാജേഷ് ഓരോ രാത്രിയും സ്വപ്നം കണ്ടു.
ഒരു ദിവസം പത്തു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സ്മിതയുടെ മെസ്സേജ് വന്നു:
“വീട്ടിലേക്ക് വാ, ആരുമില്ല…”
രാജേഷ് അവളുടെ കൊച്ചു വീട്ടിലെത്തി.
വാതിൽ തുറന്ന സ്മിതയെ കണ്ടതും അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
നൈറ്റിക്ക് മുകളിൽ ഒരു നേർത്ത ഷാളും പുതച്ച് നിൽക്കുന്ന സ്മിതയുടെ രൂപം കാണാൻ തന്നെ നല്ല ചന്തമായിരുന്നു.
ആ പൂച്ചക്കണ്ണുകളിൽ അവനോടുള്ള ലഹരി പടർന്നിരുന്നു. അവൾ അവനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു വാതിലടച്ചു.