Posted by
ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ കിതപ്പുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി.
ഗന്ധർവ്വൻ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ആർദ്രമായ ആ പൂമൊട്ടിൽ ഒരു അവസാന ചുംബനം കൂടി നൽകി തലയുയർത്തി.
അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സംതൃപ്തി കണ്ട് അവൻ വശ്യമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
രതിമൂർച്ചയുടെ തളർച്ചയിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു വേദിക. ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പതുക്കെ താളം വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ, ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകളാൽ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവരുടെ നഗ്നമായ ഉടലുകൾ തമ്മിൽ ഉരസുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂട് ആ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ലഹരിയായി പടർന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ മുഖം അവളുടേതിനോട് വല്ലാതെ അടുപ്പിച്ചു. അവരുടെ മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുവരുന്ന ഓരോ നിശ്വാസവും മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് ആവിയായി പടർന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ (മൃദുവായ സ്വരത്തിൽ): “ദേവി… നിന്റെ ഈ ഉടലിൽ പുഷ്പിച്ച അനുഭൂതികൾക്ക് ഗന്ധർവ്വലോകത്തെ ഏതൊരു സംഗീതത്തേക്കാളും മാധുര്യമുണ്ട്. നീ ഇപ്പോൾ തളർന്നോ?”
വേദിക (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി): “എനിക്ക്… എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല ഗന്ധർവ്വാ. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഇങ്ങനെയൊന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടില്ല. പുണ്യാളനെ സ്നേഹിക്കുന്ന എനിക്ക് ഇത് തെറ്റാണോ എന്നൊരു ഭയം ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.”