Posted by
ഭയവും ലജ്ജയും ഒരുവശത്ത് തടഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ ശരീരം ആ കാന്തശക്തിക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ വെമ്പുകയായിരുന്നു.
വേദിക (വിറയലോടെ): “വേണ്ടാ… എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്… ഞാൻ… ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത് പുണ്യാളനെയാണ്. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ തടസ്സങ്ങൾ മാറാനും, അവനോടൊപ്പം സുഖമായി ജീവിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ മലകയറി വന്നതുപോലും. എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കണം…”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ നിസ്സഹായാവസ്ഥ നിഴലിച്ചെങ്കിലും, വിറയ്ക്കുന്ന അവളുടെ അധരങ്ങളും പാതി അടഞ്ഞ മിഴികളും മറ്റൊരു കഥയാണ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ പരിഭ്രമം കണ്ട് അതിമനോഹരമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ചന്ദ്രന്റെടെ തെളിച്ചവും കടലിന്റെ ഗാംഭീര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ഭയപ്പെടേണ്ട ഭവതീ… നാം ആരുടെയും ജീവിതം തകർക്കുന്നവനല്ല. മറിച്ച്, അർഹതപ്പെട്ടവർക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ വാരിക്കോരി നൽകുന്നവനാണ്. ഇത് നിനക്കുള്ള എന്റെ പ്രസാദമാണ്. എന്നാൽ ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ഗന്ധർവ്വനാൽ ഭോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഏതൊരു യുവതിയും ഭൗതികശരീരം വെടിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഗന്ധർവ്വലോകത്തിലെ നിത്യകന്യകമാരായ ദാസിമാരായിത്തീരും. അത് ശാപമല്ല, മറിച്ച് ദേവതുല്യമായ പദവിയാണ്.”
അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. മരണാനന്തരമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവിധം അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ അവനിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരാൻ തുടിക്കുകയായിരുന്നു.