Posted by
അവൻ പതുക്കെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഗന്ധർവ്വൻ (ഗാംഭീര്യമുള്ള സ്വരത്തിൽ): “നീ കാണുന്നത് ആ ശശിയെയല്ല ഭവതീ… നീ തേടിയ ഗന്ധർവ്വൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ ഇതാ സ്വതന്ത്രനായി നിൽക്കുന്നു. ശശി കേവലം ഒരു നിമിത്തം മാത്രമായിരുന്നു.”
അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വേദികയുടെ ബോധം മറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഭയവും അത്ഭുതവും അവളുടെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, മൂപ്പന്റെ മരുന്ന് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയായിരുന്നു.
ഭയത്തിനിടയിലും അവളുടെ പാന്റിനുള്ളിലെ നനവ് ഒരു പ്രവാഹമായി മാറുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ വശ്യമായ രൂപവും അവന്റെ പുരുഷഗന്ധവും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തുന്നു. എങ്കിലും ഒരു അവസാന പ്രതിരോധം എന്ന നിലയിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
വേദിക: “നീ… നീ എന്നോട് കള്ളം പറയുകയാണ്. ശശി നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി? എന്നെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കല്ലേ…”
ഗന്ധർവ്വൻ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ തന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ വായുവിൽ ഉയർത്തി. ഒരു മാന്ത്രിക വിദ്യയെന്നോണം, ആ നിമിഷം ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തൂണുകളിലും പരിസരത്തെ പുൽമേടുകളിലും ഉണങ്ങിക്കിടന്ന വള്ളിച്ചെടികളിലും പാലപ്പൂക്കൾ അസംഖ്യം വിരിഞ്ഞു.