Posted by
ശശിയുടെ ദേഹത്ത് ഗന്ധർവ്വൻ ശരിക്കും ആവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. മുരുകൻ മൂപ്പന്റെ മരുന്നും ആ മിന്നൽ പിണറും ആൽത്തറയിലെ നിഗൂഢതയും ചേർന്ന് ഒരു പുതിയ ശക്തിയെ അവിടെ ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു. വേദിക ഭയം കൊണ്ട് തളർന്ന് ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ പടവിൽ ഇരുന്നുപോയി. ഗന്ധർവ്വൻ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ നടന്നു തുടങ്ങി.
ആ മഞ്ഞണിഞ്ഞ മലമുകളിലെ കാറ്റിൽ ഇപ്പോൾ പാലപ്പൂക്കളുടെ വന്യമായ സുഗന്ധം കലർന്നിരുന്നു. താമരക്കുളത്തിലെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റ ആ രൂപം താൻ ഇതുവരെ കണ്ട ശശിയല്ലെന്ന് വേദികയുടെ ഉള്ളിലെ ഓരോ കോശവും വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ഉടൽ വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു; വെളുത്ത പട്ടുതുണി ചുറ്റിയ അരക്കെട്ടും, അതിനു മുകളിൽ തഴച്ചുവളർന്ന നെഞ്ചിലെ രോമരാജികളും, പേശികൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയ ബാഹുക്കളും ഒരു യോദ്ധാവിന്റേതെന്നോണം തിളങ്ങി. കാതുകളിലെ സ്വർണ്ണക്കമ്മലുകൾ പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങളിൽ തട്ടി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.
വേദിക പേടിച്ച് വിറച്ചു പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി. ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും കരിങ്കൽ തറയിലെ തണുപ്പ് അവളുടെ പാദങ്ങളിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശശിയുടെ മുഖത്ത് കണ്ടിരുന്ന ആ ആർത്തി കലർന്ന കുടിലച്ചിരിയല്ല ഇപ്പോൾ അവിടെയുള്ളത്. പകരം, ലോകത്തെ മുഴുവൻ തന്റെ കാൽക്കീഴിലാക്കാൻ പോന്ന ഗാംഭീര്യമുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി.
വേദിക (തപ്പിത്തടഞ്ഞുകൊണ്ട്): “ശശീ… നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്തുപറ്റി? നിന്റെ ഈ വേഷം… നിന്റെ ഈ മാറ്റം… എന്താണിതൊക്കെ?”