Posted by
”മ്മ്മ്… ഗ്വ… അച്ചായാ… എനിക്ക് വയ്യ…” ഗൗരിയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. ചുറ്റുമുള്ള വന്യമായ പ്രകൃതിയും, പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും, അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ പ്രകമ്പനവും കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ അവൾ ഒരു വിചിത്രമായ ലോകത്തായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കാറ്റു വീശുമ്പോഴും അവളുടെ നനഞ്ഞ ടി-ഷർട്ട് ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിന്നു.
അവസാനം, വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവർ ആ മനോഹരമായ കാഴ്ചയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തി. കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ ആരും കാണാത്ത വിധം ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടം! പാലുപോലെ വെളുത്ത വെള്ളം ചെറിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ചുറ്റും പച്ചപ്പും തണുപ്പും മാത്രം. അവിടെ അവരും ആ ജലപാതവും മാത്രം.
ഗൗരി തളർച്ചയോടെ ഒരു പാറയിൽ ചാരി നിന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ വിറയൽ ഇപ്പോഴും നിലച്ചിട്ടില്ല. അവൾ അച്ചായനെ നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാമവും ആവേശവും ഒരുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അച്ചായൻ റിമോർട്ടെടുത്ത് ആ വൈബ്രേറ്റർ ഓഫ് ചെയ്തു. ഗൗരിക്ക് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു, അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും ആ ലഹരിയിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
അച്ചായൻ തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ ക്യാമറ കൈയിലെടുത്തു
. “ഇനി റെഡിയായിക്കോ കൊച്ചേ,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ ഷൂട്ടിംഗ് തുടങ്ങി. ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ കൂടുതൽ വന്യമാക്കാൻ അച്ചായൻ അറിയാതെ റിമോർട്ടിൽ ഒന്ന് പ്രസ്സ് ചെയ്യും.