Posted by ബാൽക്കണിയിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മുഖാമുഖം ഇരുന്നു. അക്കു കുപ്പി തുറന്ന് ഗ്ലാസ്സുകളിലേക്ക് പകർന്നു. അച്ചു തന്റെ ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളം ചേർത്ത് പതുക്കെ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു. ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും അക്കു ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടുന്നില്ല. അവൻ കയ്യിലെ നീറ്റലും നോക്കി, ഗൗരവം നടിച്ചുതന്നെ ഇരിപ്പാണ്.
അവന്റെ ആ ഇരുപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ അച്ചുവിന് വീണ്ടും ചൊറിഞ്ഞു വന്നു. അവൾ ഗ്ലാസ്സിലെ വിസ്ക്കി ഒരു സിപ്പ് എടുത്ത ശേഷം, അവനെ നോക്കാതെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും കളിയാക്കി പറഞ്ഞു…
”ഓ… ചിലർക്ക് വെള്ളമടിക്കാൻ കമ്പനി കിട്ടിയേ തീരൂ എന്ന് വല്ലാത്ത നിർബന്ധമാ! എന്നാൽ ആരെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെട്ട് കമ്പനി കൊടുത്താലോ… അവർ മിണ്ടുകയുമില്ല, പറയുകയുമില്ല. പിന്നെ എന്തിനാണാവോ ഈ കമ്പനിയൊക്കെ? ഒറ്റയ്ക്കടിച്ചു കൂടേ?”
അച്ചുവിന്റെ ആ നിർത്താതെയുള്ള ചൊടിപ്പിക്കലും ആ മുഖത്തെ ഗമയും കണ്ടപ്പോൾ അക്കുവിന് ഇത്രയും നേരം പിടിച്ചുനിർത്തിയ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ടുപോയി. ഗൗരവം നടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അവന്റെ മുഖത്തെ പേശികൾ പതുക്കെ അയഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, ഉള്ളിലൊതുക്കിയ ആ ചിരി ഒരു വലിയ പൊട്ടിച്ചിരിയായി പുറത്തേക്ക് ചാടി…
തന്റെ സകല ജാഡയും വെടിഞ്ഞ് അക്കു പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടിലും ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ പിണക്കത്തിന്റെ മഞ്ഞുരുകിപ്പോയിരുന്നു…
അച്ചു പതുക്കെ സംസാരം തുടങ്ങി. ആദ്യം അവന്റെ ഓഫീസിലെ തിരക്കുകളെപ്പറ്റിയും കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി അവൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അക്കുവാകട്ടെ, ചേച്ചി പഴയതൊക്കെ മറന്നു എന്ന് കരുതി വളരെ ലളിതമായി മറുപടിയും നൽകി.