Posted by അവിടെ മൗനം ഘനീഭവിച്ച നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അക്കു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അച്ചുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കവിളുകൾ തന്റെ കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കി, അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ തന്റെ നേർക്ക് തിരിച്ചുപിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആർത്തിയല്ല, മറിച്ച് അത്യന്തം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വാത്സല്യമായിരുന്നു.
”സാരമില്ല ചേച്ചീ… എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ചേച്ചി ഇത്രത്തോളം വിഷമിച്ചിട്ട് എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട,” അവൻ വളരെ സൗമ്യമായി മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകിയ ആ നീർത്തുള്ളി തന്റെ വിരൽത്തുമ്പാൽ തുടച്ചുമാറ്റിക്കൊണ്ട്, അവൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ അങ്ങേയറ്റം കരുതലോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി അമർത്തി ഒരു ചുംബനം നൽകി.
ആ ചുംബനവും, തന്നെ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ വാക്കുകളും അച്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ അവനോടുള്ള ഇഷ്ടം പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിച്ചു. തന്റെ ലജ്ജയേക്കാൾ വലുതാണ് അവന്റെ സ്നേഹമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. നിരാശയോടെയും അല്പം സങ്കടത്തോടെയും തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അക്കുവിനെ, അച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പേര് വിളിച്ചു തടഞ്ഞു.
”അക്കു… നിൽക്ക്!”
അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അച്ചു പതുക്കെ സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഭയത്തെ സ്നേഹം കീഴടക്കിയിരുന്നു.
”നീ… നീ കരുതിയതുപോലെ നീ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ലടാ. ഞാൻ… ഞാൻ വെറുതെ… എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരു പേടി തോന്നി, അത്രയേ ഉള്ളൂ,” അവൾ തല താഴ്ത്തി വിറയലോടെ പറഞ്ഞു…