Posted by
അവൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു.
“നീ എന്നെ വേലക്കാരനാക്കി അല്ലേ സൂസൻ? നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുമൂടും. നിന്നെക്കൊണ്ട് ഈ ജോർജിന്റെ കാലു പിടിപ്പിക്കും ഞാൻ.”
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്ലാൻ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. എസ്റ്റേറ്റിലെ ഏകാന്തതയും, മാത്യുവിന്റെ നിസ്സംഗതയും എല്ലാം അവന് അനുകൂലമായിരുന്നു. ആ ‘സ്ലോ പോയിസൺ’ ഇനി അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൻ കലർത്താൻ പോവുകയാണ്.
ജോർജ്ജ് ഒരു പഴയ വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ധൃതി കാണിച്ചാൽ ഇര കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അവനറിയാം. സൂസന്റെ അഹങ്കാരത്തെ തകർക്കാൻ ശാരീരികമായ കരുത്തിനെക്കാൾ മാനസികമായ തന്ത്രങ്ങളാണ് വേണ്ടതെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ‘സ്ലോ പോയിസൺ’ പോലെ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവൻ പടരാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യത്തെ മാറ്റം ജോർജിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലായിരുന്നു. സൂസന്റെ ആജ്ഞകൾക്ക് മുന്നിൽ അവൻ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി. അവൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും, എത്ര അപമാനിച്ചാലും അവൻ വിനീതനായി തലകുനിച്ചു നിന്നു. “ശരി മാഡം”, “അങ്ങനെയാവാം മാഡം” എന്ന് മാത്രം അവൻ പറഞ്ഞു.
ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം സൂസനെ ആദ്യം ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, പതിയെ അതവളുടെ അഹങ്കാരത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. ജോർജ്ജ് തന്റെ മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ലാതായി മാറിയെന്ന ചിന്ത അവളെ കൂടുതൽ ധിക്കാരിയാക്കി. എന്നാൽ, ആ വിനയത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു വിഷപ്പാമ്പ് പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ജോർജ്ജ് അവളെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു—അവളുടെ ശീലങ്ങൾ, അവളുടെ ദൗർബല്യങ്ങൾ, മാത്യുവുമായുള്ള അവളുടെ ബന്ധത്തിലെ വിള്ളലുകൾ.