ഷാനത്ത: ഹ്മ്മ്.(കൊറച്ചു നേരത്തെ സൈലെൻസ് ആയിരുന്നു)
ഷാനത്ത: കുട്ടികൾ എവടെ.
ഇക്ക: ഓല ഉമ്മാന്റെ അടുത്ത, ഓലെ കാര്യം ഓർത്തു ടെൻഷൻ അടിക്കേണ്ട, ഓലെ ഉമ്മ പൊന്ന് പോലെ നോക്കും.
ഷാനത്ത: ഹ്മ്മ്, അതാണ് എന്റീം ഒരു ആശ്വാസം.
ഇക്ക: അല്ല അജു എവടെ.
ഷാനത്ത: ഓന് കെടന്നു, പാവം എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു കുടുങ്ങി കാണും.
ഇക്ക: ഏയ് ഓന് അങ്ങനത്തെ കൊഴപ്പോം ഒന്നും ഉണ്ടാവൂല,
ഷാനത്ത: ഇന്റെ ഉമ്മാക്ക് വയ്യ ഇല്ലെങ്കിൽ ഉമ്മാനെ കൂട്ടായിരുന്നു, ഇത് ഇപ്പൊ ഉമ്മാനെ ഞാൻ നോക്കണ്ടേ അവസ്ഥയാണ്.
ഇക്ക: ഇയ്യ് അതൊന്നും ഓർക്കണ്ട അജുന് അങ്ങനത്തെ കൊയപ്പൊന്നും ഉണ്ടാവൂല.
ഷാനത്ത: ഹ്മ്മ്,
ഇക്ക: ഇന്നാ ഇയ്യ് പോയി ഉറങ്ങിക്കോ നാളെ രാവിലെ പോവാൻ ഉള്ളതല്ലേ.
ഷാനത്ത: ഹ്മ്മ് ഇന്നാ ഓക്കെ.
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു ഇത്ത വരുന്നുണ്ട് എന്ന് അറിഞ്ഞു ഞാൻ കണ്ണ് അടച്ചു ഉറങ്ങുന്ന പോലെ കിടന്നു, ഇത്ത റൂമിലെത്തി ലൈറ്റ് ഓഫ് ആക്കി കിടന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.
ഞാൻ ഇത്ത ഉറങ്ങാനായി കാത്തിരുന്നു എനിക്ക് ഇന്നലത്തെ പോലെ ചെയ്യാൻ, പക്ഷെ ഞാൻ എപ്പോളോ ഉറങ്ങി പോയി, പെട്ടന്ന് ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടു ഞാൻ എണീറ്റു റൂമിൽ വെളിച്ചം ഒന്നും ഇല്ല രാവിലെ ആയിട്ടില്ല എന്ന് മനസിലായി ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഇത്ത കിടന്നു കരയാണ്.
ഞാൻ: എന്താ ഇത്ത കരയുന്നെ, എന്താ പ്രശ്നം
ഷാനത്ത: (തേങ്ങിക്കൊണ്ട്) ഒന്നുല്ല ഇയ്യ് ഒറങ്ങിക്കോ, കയ്യ് നല്ല വേതന ആണ്.